woensdag 12 juli 2017

Get ready for Eiger

De valiezen staan klaar in de gang om in te laden richting Grindelwald.
Alles netjes uitgekozen en klaargemaakt om dit weekend de Eiger Ultra trail tot een goed eind te brengen.

De Eiger ultra trail in cijfers: 101 horizontale kilometers en 6700 verticale hoogtemeters.
Weliswaar omhoog en omlaag dus dit maakt de som van 13 400 hoogtemeters.

Mijn objectief in cijfers is simpel sub 15u.
Start om 04u30, dus aankomst voor 19u30.
Netjes op tijd voor het zomeraperitief en de aansluitende maaltijd.



Dat mijn 'hardwear' in orde is, daar laat ik geen twijfel over, ik kies immers voor de Adidas Terrex Agravic (stilaan mijn vaste partner tijdens het langere agressievere werk).

Mijn voedingsplan is ook reeds gefinetuned.
Sponsor Overstims zal ervoor moeten zorgen dat mijn lijf blijft draaien op suikers, zouten en vocht. Zoals vaak kies ik in de eerste helft van de wedstrijd voor het lichtere kauwwerk: chocolade bar amelix en Perf'n Fruit.
Vanaf de tweede helft ga ik resoluut over naar de vloeibare vorm: energix, antioxidant gel, cafein gel en coup de Fouet tijdens mijn, hopelijk zo min mogelijke, dipjes.




Op gebied van kleding kies ik voor een T-shirt en niet een singlet van Patagonia.
Een T-shirt biedt immers ietwat meer bescherming tegen de zon en schuring.

Hopla... aan schoeisel, voeding en kleding mag het dus niet liggen.
Zijn die dikke billen in orde?
Vind ik mijn mojo terug tijdens de lange downhills?
Zijn de kuiten klaar om bergop te stuiven?

Wat mijn dikke billen betreft: door ons extreem warm weer  (laatste tijd) heb ik mijn loopschoenen vaak geruild voor de fietsschoenen met de daarbij horende fiets uiteraard.
Uiteindelijk een wijze beslissing, want zo werd ik niet gekookt en gefrituurd tijdens onze hittegolf.

Meer zelf ...de fiets gaf me plezier en de nodig afkoeling.
Hoe harder je gaat, hoe plezanter en hoe meer wind.
Ook mooi meegenomen is het feit dat je op die manier je bovenbenen en het 'systeem' laat draaien gedurende een langere periode zonder je zelf in de volledige vernieling te rijden.
Dus mijn dikke billen zouden ok moeten zijn...




Vind ik mijn mojo terug in de afdaling?
Dit onderdeel is van cruciaal belang tijdens het lopen van trails.
Kom ik als een opgespannen, ongecontroleerd projectiel naar beneden met de eeuwig schrik om 'zwaar op de bakkes te gaan' of loop ik gecontroleerd de lange technische trail afwaarts en imiteer ik de steenbok of eerder het marmotje.

Een dikke maand geleden had ik het voorrecht om terug een toertje te draaien rond de Mont Blanc. Dit in het gezelschap van mijn Trakks vriendjes Christophe en Tom.
Naast het vele klimmen hebben we uiteraard ook veel gedaald.
Het dalen was voor mij de grootste mentale en fysieke opsteker.
Ik had terug het gevoel gevonden om snel en gecontroleerd bergafwaarts te hollen.

Dus hoop ik om straks tijdens de downhills in de Eiger trail tijd te winnen in plaats van kostbare tijd en plaats te verliezen.





Rest er me nog enkel mijn kuiten.  Het moet nu reeds 12 weken zijn dat ik looptrainingen ook vervang door lange fitness bezoeken.
Ieder bezoek kost me ongeveer een 2-tal daguren, 120 minuten lang probeer ik mij dan vooral te focussen op kracht en kracht/duur.
Ik hoop dat deze investering zich mag vertalen in een onuitputtelijke kracht tijdens mijn lange klimmen.  Mentaal zal dit wellicht ook wel zijn vruchten afwerpen.

Dus als ik mijn eindafrekening maak, kan het niet anders dat dit een schot in de roos zou moeten worden....

Vergeet ik er dan wel bij te zeggen dat ik blijkbaar niet meer bestand ben tegen extreme warme temperaturen.
Dat mijn spijsverteringsstelsel er soms de brui durft aan te geven tijdens wedstrijden.
Dat ik mij mentaal soms laat doen tijdens de ultra, lange en eenzame lopen.
Soms kom ik in een negatieve spiraal terecht waar ik me soms terecht afvraag wat ik hier uren 'loop' te doen.





Kortom, ik heb mijn best gedaan om me zo goed mogelijk klaar te stomen voor deze opdracht.
Terug heb ik urenlang mijn gezin verlaten om in  het bos, het asfalt, de gym, het buitenland en zelf mijn tuin en slaapkamer te vertoeven  om mezelf te wijden als een echte wannabee trail loper.
Of dit zal lonen... Het weer en de juiste omstandigheden in mijn mind-set zullen wellicht bepalen of ik al dan niet een goed resultaat zal lopen.

maandag 17 april 2017

Een andere aanpak

In het eerste kwartaal van dit jaar heb ik me, tijdens mijn sportieve vrije tijd, vooral bezig gehouden met lopen. Lopen en nog meer lopen...  Hardlopen, joggen, sprinten en tempolopen...
Dit alles tot doel om finaal een snelle 100 kilometer te kunnen knallen.
Het strakke plan bleef rechtop staan gedurende de eerste 4 uur van de wedstrijd, maar naarmate de tijd verstreek liep de jus uit mijn benen en mijn volledige lijf.
Gevolg was dat de loopbeweging onderbroken werd door wandelsessies en dit verschijnsel komt de eind chrono echter niet ten goede.

Een getekend lichaam kwam over de meet met honderd loop/wandel-kilometers in 7 uur en 55 luttele minuten.
Mijn strakke plan en ego hadden dus een flinke deuk gekregen pakweg halfweg koers.
Fysiek en mentaal diende ik eventjes van deze opdoffer te bekomen.
Nadien volgde al snel een zelfevaluatie en zag ik in waar het fout is gegaan.
Mijn grote fout was blijkbaar dat ik teveel zeer lange tempo duurlopen had gelopen en te weinig tijd maakte voor het tragere werk.  Daardoor viel mijn lichaam uit na een dikke 4 uur.



Met de lente en de zomer in het verschiet besloot ik om eens een andere aanpak te proberen.
Tijdens een 'eureka-moment' tussen pils en tripel besloot ik om mijn loopschoenen wat meer te laten rusten.
Ik bezocht de lokale fitness en besloot om tussen de gorilla's te gaan trainen.  Niet met het doel om mijn biceps dezelfde omvang te doen krijgen als mijn dikke bilspieren.  Nee, het doel van mijn 2-wekelijkse bezoeken aan de gymschool was om mijn lijf terug zo snel mogelijk een berg over te krijgen en uiteraard op het tempo van een steenbok of een bergmarmot de berg af te dalen.
Met deze aanpak hoop ik ook om misschien wat frisser rond te huppelen.
De mix van mijn onregelmatig leven en een 'wannabe-topsporter' zijn leiden er soms toe dat ik me voel als een uitgewrongen dweil.


Volgende weekend treed ik terug aan tijdens de hoogmis van het nationale trailgebeuren: 'La Bouillonnante'.
In Bouillon heeft men besloten om de wedstrijd te reduceren tot een pittige 50 kilometer (iets waarvoor ik hen dankbaar ben).
50 kilometers zullen meer dan genoeg zijn om het testosterongehalte eventjes lam te leggen.
Mijn doel rond het fort van die ene Godfried is om de klus te klaren in een uurtje of 5.
Voor de snelle baanloper klinkt dit wellicht meer dan belachelijk, een gemiddelde van om en bij de 10 km/u, maar de kenners onder ons weten dat dit waarschijnlijk geen kattenpis zal zijn.


Drie weken daarna hoop ik om de Transvulcania tot een goed eind te brengen.
Deze wedstrijd is terug een afspraak met de Goden van deze planeet.
Een slordige 70-tal  kilometers en een 4000-tal hoogtemeters zouden de hoofdingrediënten moeten vormen voor dolle pret op het vulkanische eiland La Palma .
Volgens mij is het niet de afstand en de hoogtemeters die de grote moeilijkheid zullen vormen van deze wedstrijd, maar de temperatuur verschillen van start en finish, de wisselende ondergrond, vulkanisch los zand en de rotsen.
Daar heb als enige doel om me volledig te focussen op de magie van het eiland.
De rest komt wel vanzelf.


zondag 12 februari 2017

Hoe een snelle 100 kilometer lopen

Hoe een snelle 100 kilometer lopen...

Hoe loop je een '100-platte-asfalt-kilometerrace', en het liefst zo snel mogelijk?
Dit was de vraag die ik stelde bij mezelf een aantal maanden geleden.

Meerdere malen heb ik de kaap van de 100 kunnen overschrijden, maar dit nooit in supersonische omstandigheden.
Veelal was het een mix van: moeilijk technisch terrein, duizenden positieve en negatieve hoogtemeters en een 'Benidorm-klimaat', waardoor het tempo zich ver boven de 5 minuten de kilometer bevond.

Hoe snel kan ik een platte 100 lopen...
Hoe transformeer ik een John Deere naar een Rolls Royce.

Eerst en vooral zou inhoud de basis zijn van DE formule.
Dit kon geen probleem zijn voor mezelf dacht ik...
De grootste moeilijkheid en vijand was op dit gebied ons Belgisch klimaat gedurende de wintermaanden.  Meerdere malen wou ik vluchten naar warme, Mediterrane oorden.
Mijn lijf schreeuwde om vitamine D en mijn barometer sloeg vaak tilt bij het bekijken van het weerbericht.
Misschien had ik dit wat onderschat, grote volume's maken in winterland.

Het enorme verschil met hoe ik anders train was het beoogde wedstrijdtempo.
Vaak komt mijn gemiddelde eindsnelheid overeen met de snelheid van een doorsnee bomma (al dan niet met looprekje).  Nu zou het andere koek worden...
Mijn plan was om mijn motor en mijn carrosserie te laten draaien op roulantie en dit aan een tempo van om en bij de 4'20" de lopende kilometer, en dit liefst zo'n dikke 7 uur aan één stuk.
Het laatste stukje, daar moest ik nog wat op verzinnen en zou wellicht afhangen van de 'goesting van 't moment'.

Het feit dus dat ik hier met een denkbeeldige chrono in mijn aars loop, zorgde ervoor dat mijn trainingen er compleet anders uit zagen dan de jaren voordien.
Na overleg met verschillende 'Meesters in de Kunst' besloot ik om regelmatig snelle, lange, extensieve lopen op te nemen in mijn wekelijkse gewoonten.
In plaats van rustig te joggen door bos en veld, zocht ik nu veelal het harde, zwarte, snelle asfalt op, vergezeld van mijn Suunto om netjes mijn snelheid te registreren.
Deze oefeningen zoevden voorbij en op die manier vloog het weekvolume de hoogte in.
Het grote gevaar hier was dat men er aardig inhakt en eigenlijk zwaar in de vermoeidheid gaat gaan lopen.  Finaal ook het basisrecept op overbelastingsverschijnselen om tenslotte in de lappenmand te belanden.
Met deze wetenschap besloot ik mijn focus strak te houden.
Ik besloot om een vroegtijdige Vasten in te lassen:  geen alcohol resulteert in mindere verbale onzin en vooral in een betere nachtrust, finaal dus minder kans op blessures.  Ook besloot ik om de snoepkast van mijn vertrouwde sponsor dagelijks aan te spreken.
Voedingssupplementen, recovery drankjes en puddings kunnen er momenteel nog voor zorgen dat ik zo goed als dagelijks één of meerdere trainingen kan afwerken als een dwangmatige neuroot.

Tot nu toe ben ik aardig tevreden over de inhoud en het resultaat van mijn ommezwaai.
Twee maal kon ik op een zwaardere omloop de marathon afstand afleggen aan een gemiddelde snelheid boven de 14.5km/u.
Zo slaagde ik erin om tijdens de Bostrail in Aalter het hoofd koel te houden en mijn eigen vooropgestelde vaste tempo te lopen.  Daardoor kon ik pas later in de wedstrijd de leiding nemen en houden.
Enkele weken later ging ik van start op de Cavaloop in Eeklo en daar besloot ik om gewoon de kop van de wedstrijd te volgen om te zien waar het schip zou stranden.  Na goed 37 wedstrijdkilometers kon ik me tenslotte losmaken van mijn laatste loopgezel en zo dus terug met de bloemen huiswaarts keren.
Tweemaal op het hoogste trapje staan gaf een mentale opkikker in een periode waar ik volop toewerk naar een hoger doel.  Het gaf me vertrouwen en dankbare vleugels die me hielpen om verder te werken naar dat ene doel.
Met nog exact één maand te gaan staat er niets meer op het programma met een borstnummer aan.
Nu volgt nog één zware week, daarna een weekje met al 2 dagen rust.
En daarop volgt een periode waarin alles in teken staat om zo fris en zo goed mogelijk aan de start te verschijnen in Hamme.

zaterdag 31 december 2016

even achteruit kijken en weer verder gaan

Het jaar 2016 loopt zowaar op zijn eind.  Met nog enkele uren te gaan blik ik even terug op mijn sportief 2016.

De rode lijn in 2016 zal misschien teveel en overdreven geweest zijn.  Een drukke wedstrijdagenda zorgde er dit jaar voor dat ik veel aan de start verscheen, maar dat de kwaliteit die ik leverde tussen start en finish minder was.

Mijn hoogtepunt, naar mijn gevoel, was de eco trail Paris. Een wedstrijd die gemaakt is op mijn lijf: gewoon 80K lopen en nog eens lopen. Van start tot finish.
Op de Lavaredo Ultra Trail voelde ik me ook in mijn sas.  Daar was ik in staat om de 119 kilometers netjes in te delen zodoende dat ik tijdens de laatste afdaling richting Cortina terug de benen vond om proper af te dalen.
En terug eind augustus begaf ik me richting Chamonix om mij voor de 2de maal te wagen aan de CCC: een slordige 100 kilometers rond het Mont-Blanc massief.  Daar was het vooral de aanwezigheid van mijn gezin die ervoor zorgden dat ik er naar mijn zeggen een goede beurt maakte.

Voor de rest was het jaar zowat gevuld met het 'net-niet-genoeg-gevoel'.
Het nadeel waarbij de 'atleet' zelf zijn planning maakt is dat het gevaar sluipt van steeds opnieuw proberen, keer na keer en dan tot de constatatie komen van 'net niet'.
De fout die ik hier maakte is zowel een beginnersfout als een fout van een oude rot in het vak.  Te veel en te weinig rust.
Een menselijke fout aldus voor egostrelende typen die zichzelf beter willen voordoen dan het gros van het volk.  Misschien wel typerend voor de beoefenaar van individuele sporten met een competitief kantje.

Voor het nieuwe jaar heb ik mij dit jaar voorgenomen om de zaken wat rustiger aan te pakken.  Een minder druk programma op de ultra's zou ervoor moeten zorgen dat mijn lichaam en geest wat scherper staan het komende jaar.  Meer een mix van korter en langer werk.
Voor het langere werk trek zoals gewoonlijk over de landgrens namelijk richting La Palma (Transvulcania) en Zwitserland (Eiger 101).
Voor de rest wordt het jaar ingepland met lopen (snel en traag), kracht- en sprongoefeningen en vooral met fun.
Langs deze weg wel ik iedereen een jaar vol voorspoed, een goede fysieke en mentale gezondheid, leuke uitdagingen en vooral veel fun toe wensen.

Dank aan:
www.trakks.be
www.compressport.com
www.overstims.com
www.patagonia.com
www.suunto.com
www.adidas.com

voor de ondersteuning en het vertrouwen!


maandag 12 september 2016

een mooie reis of een mooie race

Reeds voor de 4de maal op rij zakte ik eind augustus af richting Chamonix-Mont Blanc.
Mijn opdracht bestond eruit om zo goed en zo snel mogelijk het traject Courmayeur-Champex-Chamonix te voltooien op eigen krachten.
Tussen Courmayeur en Chamonix lagen zo'n 101 geaccidenteerde kilometers en een 5-tal beklimmingen, goed voor een som van 6100 hoogtemeters.
Mijn voorbereiding op deze hoogmis verliep niet zogenaamd over een super sportief parcours.  Ik volgde een atypische voorbereiding met als wetenschap dat ik deze proef zou afhandelen als een sportieve wandeling, 'a walk in the parc'.
Uiteraard wist ik dat ik kon rekenen op een stevige basis en wat ervaring in 'zulks'.
Première dit jaar was de aanwezigheid van mijn voltallige gezin.  Vrouwlief en kinderen waren mee om me te helpen schreeuwen over de bergen.
Voordien had ik even snel gerekend en berekend wat het ideale scenario zou zijn.
Was het optimisme of was het overmoed, maar uit mijn niet-gediplomeerde-mathematische-studie berekende ik dat ik slechts 15 uur zou nodig hebben voor deze proef.  Dus het doel was simpel: finishen voor middernacht na mijn 'walk in the parc'.
Eénmaal aangekomen in Chamonix bleek het dat het eerder bikiniweer was ipv. loopweer.
Een loopje van een uurtje zou nog net door de beugel kunnen, maar toch geen beulenwerk van uren lang en voor sommigen dagenlang...
Neen, de klimatologische omstandigheden waren optimaal voor barbeque, golf, hot-tube, en slecht bier drinken.  Aangezien niet van bovengenoemde op mijn programma stond koos ik dan toch om mijn lijf af te peigeren tussen berg en dal.
De koers werd op gang geschoten om 9u00 op Italiaanse bodem in Courmayeur.
Aan de start, alleen maar blije gezichten, ieder met zijn eigen doel (de één wat sneller dan de ander). Maar allen met eenzelfde doel voor ogen: zo snel mogelijk die halve lus rond de Mont Blanc voltooien.
Na wat volksliederen en de obligate show werd de eerste wave losgelaten.
De start verliep tamelijk rustig er werd vooraan een stevig maar doenbaar tempo ontwikkeld.  Ik nestelde mij dus in de voorhoede en liet me meedrijven.
Helaas moest ik na een 10-tal minuten eventjes een korte sanitaire stop inlassen en zo verdween de kop van de wedstrijd.  Na de plaspauze bevond ik mij dan in de grote groep die niet veel later een lang lint werd richting Tête de la Tronche, de eerste klim van de dag.
Tijdens die eerste klim verliep alles zeer rustig...lekker aanschuiven richting col.
Maar met de wetenschap dat de trip nog zéér lang en zéér heet zou worden had ik er geen erg in dat ik momenteel niet het gewenste tempo kon lopen/wandelen.

Eénmaal boven zag ik dat ik (volgens mijn vooropgestelde plan) al flink wat minuten achterstand had op mijn schema.
Geen paniek, controle...  Lekker verder bollen en overal waar kan verfrissen.
Ik denk dat dit ongeveer de rode draad was tijdens mijn trip naar Chamonix; lekker verder bollen en controle behouden.

Ik had het gevoel rustig de controle te kunnen bewaren en goed om te kunnen gaan met de hitte.
De ervaring en de parcourskennis speelden hier in mijn voordeel.  Ik kon netjes de stukjes aan elkaar naaien en wist waar ik in "de oven" zou belanden en waar er verfrissingspunten zouden zijn.
In Champex-Lac zag ik voor de eerste maal mijn vrouw en kinderen.  Op dat moment was de sub 15 uur nog in bereik.  Een zoen, verse kleren, wat soep en wat nieuwe Overstims gels en terug ervandoor.  De benen en de kop waren nog OK.
Van zodra ik de tent uit was wist ik dat er nu een lang stuk aankwam waar je kon doorlopen. Ik wist dat je daar veel tijd kan winnen of verliezen. Wonderwel slaagde ik erin om op mijn Suunto Peak3 een actuele snelheid van een 12km/u te toveren.   Het was zalig om te ondervinden dat ik mijn wedstrijd goed had ingedeeld.
In Trient zag ik de familie terug.  Leuke verrassing was Tom De Beukelaer die langs het parcours stond foto's te trekken van getekende lijven.  In Trient opnieuw hetzelfde ritueel: verse kleren, wat frisdrank (een lekkere Sprite), soep en nieuwe gels.
Na het verlaten van Trient zette ik mijn hoofdlamp op,  klaar om de duister in te duiken.
Was het de duisternis of waren het eerste tekens van vermoeidheid maar plots weigerden de maag en benen. Eerste dip...
 De maag sloeg toe en de benen wilden niet meer zo snel die berg op.  Heel snel ging het...
Ik twijfelde om even een zitpauze in te lassen, maar besloot om eventjes het gewoon wat rustiger aan te doen.  Ik schakelde over op slentermodus.  Met een maag die paraplu was besloot ik toch om zachtjes te blijven drinken en gels in mijn maag te spuiten.  Op dat moment zat ik volledig aan de Overstims Coup de Fouet.
Na wat gebabbel met mijn lotgenoten vond ik dan plots de moed terug om een versnelling bij te schakelen.
De stukken waar ik vorige jaren aan het doodgaan was waren nu leuk beloopbaar naar beneden.  Ik ben nog steeds geen meester-daler.  Maar de afdalingen kon ik mooi gecontroleerd afwerken in loop modus.
Aangekomen te Vallorcine zag ik mijn supporters terug.  Mijn gezin, Didier, Caroline, Gert, Tom en de kids.  De mentaal was nog dik in orde.  Ik was nog zeer helder van geest en de wil om te lopen naar Chamonix was nog groot.  Enig minpunt was dat ik tot de vaststelling was gekomen dat sub 15 uur niet meer tot het doel behoorde.
Na Vallorcine en een schoenenwissel (Adidas Terrex Agravic-->Adidias Ultra Boost) kon ik mijn lijf nog steeds plaatsen in de gewenste loop modus.
Eénmaal aan de voet van Tête aux Vents wist ik dat de laatste grote hindernis aan mijn voeten lag.
De beklimming naar de Col viel terug goed mee.
Maar wanneer je boven op de col staat is het nog een oneindig lang technisch stuk tussen de rosten naar de allerlaatste checkpoint La Flégère.  Het stuk tussen de col en La Flégère was terug eentje tegen mijn tanden.  Ik slaagde er niet in om een aardig tempo te maken en werd bijgehaald van diegenen die ik plat liep bergop.
Bij het bereiken van La Flégère kon ik de meet al ruiken.
Een korte snedige afdaling, 900 negatieve hoogtemeters met flanellen benen is geen pretje.  Maar na meer dan 16 uur kon ik definitief herenigd worden met mijn kroost.
De laatste honderd meter werden afgelegd met Elle en Bes.  Een mooi moment, een moment om te koesteren, met mijn 2 dochters over de meet in Chamonix en mijn vrouw Leen die mij opwachtte.

Enkele nieuwtjes:
-Bandenkeuze: Adidas Terrex Agravic (slechts één blaar op linker kleine teen) en na wissel Adidas Ultra Boost (comfort)
-Nieuwe keuze dit jaar was het innemen van voedingssupplementen van Overstims BCAA voor en tijdens de race
-Brandstof, liters Overstims gels, bijna geen vaste voeding (1  Overstims amelix en 2 Overstims proteinrepen).
-Reguliere Compressport R2 gewisseld voor de Compressport Pro Swiss R2
-Gekozen om vaak van kleding te wisselen Patagonia Runners shirt met rits, Patagonia Capilene shirts, ...

Met dank aan voor de ondersteuning: Trakks (Christophe en Alex), Overstims (Didier Deridder en Caroline), Compressport, Patagonia, Adidias en Suunto.























zondag 11 september 2016

Adidas Terrex Agravic

Dat goed schoeisel een must have is tijdens het lopen van ultra trails staat als een paal boven water.
Goede schoenen zijn eigenlijk altijd van cruciaal belang.  Of het nu de dagdagelijkse-, de sport- of de trail-schoenen zijn.  Het is op dat punt waar ons lichaam steunt op de ondergrond waar het zich op bevindt.
Sinds kort heb ik kunnen kennismaken met een nieuw paar trailschoenen; De Adidas Terrex Agravic.

Wat onmiddellijk opvalt wanneer je de schoenen bekijkt is het gewicht.  Het is een lichtgewicht schoen die aardig inspeelt op de algemene trend op de schoenenmarkt "lightweight" vele fabrikanten kiezen ervoor om telkens lichter modellen op de markt te plaatsten.
Wat ook onmiddellijk opvalt is het agressieve profiel van de onder zool.  Het zijn als het ware tractor banden die onderaan gekleefd zijn.  Deze agressieve onder zool vertaalt zich in een ongezien tractie/grip op zachte modder padden.  De noppen op de onder zool zijn  zodanig geplaatst dat de modder er niet blijft in vast kleven en zorgen ervoor dat je tijdens het lopen er geen hinder van ondervindt.
De materiaal keuze van de onder zool bestaat uit Continental rubber gekend van de bandenfabrikant. Het Continental rubber heeft een ongeziene grip op harde droge rotsen.

Als tussen zool heeft Adidas hier gekozen voor de Boost technologie.  Dit vertaalt zich in een hoog comfort gehalte tijdens de lange trails.  De demping is hier ongelofelijk.  Volgens mij persoonlijk is dat de belangrijkste troef van deze schoen.  Het gestel wordt op deze manier gespaard en zo worden ongemakken langer uitgesteld (pijnlijke gewrichten).

Wat het bovenwerk betreft valt hier weinig over te zeggen.  Terug gewicht besparend materiaal die zeer goed ventileert en snel droogt.  De top van de schoen kreeg wat versteviging om de tenen te beschermen bij een onverwacht aanraking van stenen of rotsen. Het bovenwerk ter hoogte van de voorvoet kreeg een soort plastic/silicone beschermingsrand dit tegen het natte gras.

Enige minpunt aan deze schoen is de keuze van de veters. Bij aankoop zal men de schoen treffen met ronde harde veters.  Ronde veters lossen sneller dan platte veters, dus heb ik mijn schoenen voorzien van platte veters.  Een kleine ingreep dus.  Wat wel positief is aan de veters is de plaatsing van de veters.  Vooraan en bovenaan staan de veters wat wijder en in de midden staan de veters wat dichter tegen elkaar.  Dit resulteert in een stabiele schoen die comfortabel draagt.

Kortom: De Adidas Terrex Agravic is een top schoen voor het langere werk.  Het is een schoen die zich goed thuis voelt op rotsachtig droog terrein alsook een vochtig modder terrein.  De combinatie licht, snel, comfortabel en grip is één van de redenen waarom ik niet met één paar gebleven ben.

zondag 21 augustus 2016

Voorbeschouwing CCC

Net voor de zomer dit jaar liep ik de Lavaredo Ultra Trail: een ultra van een slordige 119 kilometers met 5800 hoogtemeters doorheen de prachtige Dolomieten.

In Cortina kon ik na 17 uur arbeid tamelijk fris de eindmeet overlopen.  De dagen nadien verliep het herstel van lichaam en geest wonderwel zeer gezwind.



Daags nadien kon ik genieten van een bergwandeling in amicale sfeer met verzorger Piet en die afsluiten op gepaste wijze in een restaurant met op het menu een crême van 'k weet-niet-wat met opgevuld konijn.  Dit uiteraard vergezeld met een flesje rood.

Dit was dan misschien de beloning na de Lavaredo Ultra Trail of was het startschot van een overdreven culinaire Bourgondische zomer.

Eénmaal thuis gekomen, werden de feestjes en drinks vlotjes aan elkaar geregen.  Het culinaire Bourgondische karakter werd eerst enkel Bourgondisch (lees: te veel) om dan later te eindigen in een net-niet-sociaal-gestoord-eet-en-drinkgedrag (veel te veel).

Vooraf had ik mezelf voorgenomen om tijdens de  zomermaanden geen dwangmatig trainingsschema af te werken.  Familie, vrienden en "Carpe Diem" behoorden eerder tot mijn dagelijkse planning. Geen agenda die vol gekabbeld staat met D1, D2, D3 interval, fiets, STAB, ...
Neen, deze zomer zou ik mij voorbereiden op een atypische manier voor de hoogmis van het trailgebeuren op deze planeet.

Uiteraard sportte ik wel meer dan de doorsnee dertiger.  Soms liep ik een trail als vervanging van de desolate duurlopen.  Eentje liep ik in het Zuiden van Frankrijk op een hypertechnisch terrein met een 11de plaats als resultaat.  En begin augustus kon ik nog eens met de bloemen gaan lopen voor vrouwlief in de Trail Val d'Heure.  Leuke vaststelling tijdens deze trail was dat ik op hetzelfde parcours een tijdswinst boekte van meer dan 20 minuten ten opzichte van 2 jaar geleden.



Was het nu door de Olympisch spelen of was het eerder het naderen van D-day of whatever...  Ik besloot om het feesten en het bijhorende gedrag een halt toe te roepen.  Eventjes versterven en hopen op een verhoging van de VO2-max gerelateerd aan een verlaging van mijn lichaamsgewicht of simpelweg een daling van mijn vetpercentage gevolgd door een stijging van mijn X-factor.  Kortom op zoek naar een beter 'lijn'.  De kromme ter hoogte van het zwaartepunt proberen te veranderen in een rechte...

Met die laatste wijze beslissing en enkele leuke vaststellingen  (de tijdswinst van - 20 minuten in de trail Val D'Heure, nog eens kunnen uitpakken op een snelle 10 miles van Wenduine)  hoop ik dat ik toch met enige ambitie mag afreizen naar het 'Mekka van het trailgebeuren'.
Ik hoop (reken) op een sub 15 uur.  Misschien ambitieus maar niet onmogelijk als de kaarten goed vallen op vrijdag 26 augustus.


Parcourskennis en ervaring spelen hier in mijn voordeel.
Enkele zaken die mij zouden moeten helpen in het welslagen van mijn doel:

- Bandenkeuze Adidas Terrex Agravic.

- Voeding: Overstims authentic bar, Overstims amelix, Overstims recup Bar, Overstims Hydrixir lange afstand, Overstims recup elite, Overstims BCCA, Overstims anti-oxydant gel, Overstims Coup de Fouet Overstims, Cafein Gel.

- Compressport Pro Swiss R2, Compressport trailrun short, Compressport pro trailrun socks.

- Patagonia Pro short, Patagonia Cap4, Patagonia Alpine Houdini, Patagonia Houdini pants, ...

- Suunto Ambit Peak 3

- Het ultieme wapen: de aanwezigheid van vrouw en kinderen.


Voor de thuisblijvers: je kan mijn stipje volgen vanaf vrijdag 26 augustus 09u00.  BIB nummer 3099.