blubber

Afgelopen weekend kon je mij voor de 3de maal aan de start vinden van de Trail du Mont.  Een korte trail van 30K in het kleine Mont Saint Aubert een deelgemeente van Doornik.  Het typerende aan dit gehucht is dat het zich bevindt op de top van de Mont Aubert, 'top' klinkt veelbelovend maar eerder is dit een heuvel in het beginnende glooiende landschap.  Maar de organisatie en parcoursbouwers slagen er ieder jaar in om een trail te presenteren die naam trail waardig is.

Mijn relaas van de feiten:

Iets voor 10u00 stroomt het kerkplein vol, de één voor een solo tocht van 30K de anderen voor een duo tocht van 20K.  Maar één gemeenschappelijk feit, iedere tocht zou zich vooral afspelen door weide, gladdige modder en een stukje bos al intermezzo met het nodige glijwerk.
Na de start werd vooraan de gas volledig ingedrukt, twee younsters startten alsof het een korte cross was.  Mijn wijze beslissing was, of was het eerder een fysieke beperking, om die veulens de laten schieten.  Er waren volgens mijn toen 2 logische opties 1)Ze zijn veel te sterk, niets aan te doen. 2)Ze blazen kon kas op en vallen terug, wel iets aan te doen.
Na een 3-tal kilometers of een dikke 10 minuten???? vlogen we het bos in.  Daar kregen we één van de vaste ingrediënten van de trail du Mont alvast op ons bord een stevige passage doorheen een onbeloopbaar bos volgens mijn inziens.  Op en neer op een ondergrond waar zelf een beste 'Bart Swings' zelf uit evenwicht zou komen.  Een leuke vaststelling was ginds tussen de modder en de blubber dat het gedeelte bergaf, terug opwaarts ging in mijn kunnen.  Helaas éénmaal terug bergop stelde ik vast dat ik bleef steken en-of draaien in de bruine drek en het moeizaam terug bergopwaarts ging.  Het was eerder kruipen en net niet rollen door de modder. 
Na die passage was ik veruit uit de top-10 geslagen.  Ik wist dat er nu een lang stuk moest volgen uit weide en boerenpadjes.  Het podium zag ik in de verste verte nergens lopen.  Maar met de wetenschap dat het nog een héél eind was naar de finish besloot ik om lekker onder stoom te komen en mijn eigen tempo te zoeken.  Toen was het leuk lopen doordat ik iedere 5 à 10 minuten iemand kon remonteren en achterlaten.
Over half weg koers bleek ik toen terug podium kandidaat te zijn.  Ik besloot toen om op de makkelijke stukken het tempo op te drijven zodoende dat ik stilaan mijn derde stek kon veilig stellen.  Met een veilige voorsprong op mijn achtervolgers diende zich terug een technische glijpartij aan.  Samen met de andere lopers van de 20K was dit een sinecure om enerzijds elegant te passeren en anderzijds mijn voorsprong niet te laten inlopen.  Het werd een gezellig onderonsje waar vallen een onderdeel was van het opstaan.

Met de laatste kilometers in zicht besloot ik toen om rustig binnen te lopen met hier en daar een kwinkslag met mijn medelopers om uiteindelijk als derde solo binnen te lopen.
Nadien kon ik best tevreden zijn over mijn wedstrijd, niet zozeer door die 3de plaats maar veeleer uit het feit dat het dalen terug naar een aanvaardbaar niveau komt en dat mijn lijf en mijn geest er niet de brui aan gaven toen ik plots in verloren positie zat, maar dat ik mooi controleert tempo kon onderhouden.  Verder vaststelling was dat op dergelijke korte afstanden ook betere/snellere lopers zich eens durven wagen aan het onbekende o zo mooie traillopen.

Trail du Mont

Dit weekend start ik het nieuwe trailseizoen 2015 terug rond de streek van Doornik om exact te zijn zal ik toeren draaien rond de Mont Saint Aubert.  Een klein gehucht met een klein bergje/heuvel.
Klein maar fijn, de organisatie benut elke hoogtemeter en sturen ons langs verschillende flanken de 'Mont' op.  Het is een leuke mix van trappen, boerewegeltjes, bos, wei en modderstroken. 
Het parcours telt slechts 30K een korte trail dus, niet echt mijn ding.  Door de korte afstand zal het tempo logischerwijs hoger liggen dan bij een langere trail.  Het zal voor een zaak zijn om niet te verzuipen tussen het jonge geweld die het gaspedaal stevig zullen indrukken.  Ik hoop enerzijds dat mijn crossen ervoor zullen zorgen dat ik de jonge veulens kan bijhouden in die startfase.  De ervaring leert mij dat na een paar snelle kilometers het tempo terugvalt naar het aanvaardbare.  Daar hoop ik dan om ergens in de kop van de koers te zitten, om dan te zien hoe de kaarten verdeeld zijn.

De weersomstandigheden (vrieskoude/mist/...) maken de keuze van kleding niet makkelijk, niet te warm en niet te koud.
Een punt is al zeker er wordt gelopen in lange broek en met de Patagonia Cap4 expedition lightweight Beanie op mijn hoofd om het hoofd koel en warm te houden.  Waarschijnlijk zal ik kiezen voor 3 lagen; Patagonia capilene1 silkweight shirt, Patagonia All Weather shirt en daarop een Patagonia sleeveless jacket. Onderaan kies ik voor de vertrouwde Patagonia Pro short omwille van zijn handige opbergzakjes.
Voor de schoenen kies ik voor de Asics Fuji racer een lichtgewicht trailschoen die ondanks zijn gewicht toch voldoende stabiliteit en tractie biedt.
Qua voeding zal ik Overstims Hydrixir kiezen met enkele Energix en Antioxidant  vloeibare gels aangevuld met een cafein gel.

een korte terugblik

2014 een goed jaar?  Ja en nee. 
Wellicht zal niemand het over zijn lippen krijgen om te zeggen dat z'n jaar subliem was en andersom zullen hopelijk niet te veel mensen denken dat hun jaar gevuld was met "zeik en klote".  Een mix dus met goede momenten en minder leuke momenten.

Eigenlijk kunnen die minder leuke momenten nadien een bron vormen voor de goede momenten. 
Uit vallen leer je opstaan. 
Dit gevoel is niet alleen gereserveerd voor de sport/fanaat/competitie-beesten.
In een nabeschouwing is het altijd leuker om het te hebben over de goede momenten. Helaas moet ik vaststellen dat die eerder schaars waren in het jaar 2014.
Het jaar werd op gang geschoten met een ongelukkige val op de onderrug, dit veroorzaakt door (ongetwijfeld) de zwaartekracht en een mix van onhandigheid en een paar Duvels. 
Daardoor zag ik een goede prestatie teniet gaan in Trèfles à 4 feuilles en Traim du Mont. 
Op de Mont Saint Aubert kon ik uiteindelijk toch nog huiswaarts keren met een derde plaats.

Nadien kon ik door het domein "Het Leen" te Eeklo, een provenciaal domein, als eerste over de meet komen na 50km bos en blubber. Een leuk intermezzo en de eerste zege van het jaar.
Enkele weken nadien had ik terug wat pech tijdens de Trail des Poilus.  De maag, en nadien de benen spruttelden volledig tegen waardoor ik in het departement 'le Nord' niet mijn podium ambities kon waarmaken.
'Crêtes des Spa', een trail die ik al 2 maal op mijn naam kon schrijven
Dit jaar mocht het niet zijn, net als vorige jaar liep het terug in 'de soep' door het verdwalen in het bos.  Zwaar gefrustreerd keerde ik huiswaarst met een DSQ achter mijn naam.

La Bouillonante moest 'mijn' moment worden, mijn doel, simpel als eerst terug in het fort komen, wat uiteindelijk wel gelukt is.
Na minder dan een uur lag ik al terug in het fort, in een waar veldhospitaal.  Na amper 3 kilometer wedstrijd was mijn linkerknie opengereten door een mix van snelheid, onhandigheid, geluk en een scherpe steen.
Wat nadien volgde was een periode van gedwongen rust, herstel en terug wat opbouw.

Een maand of drie later volgde terug mijn eerste trail. 
Trail Val'heure: ook mijn laatste lange prikker voor de TDS.  Was het door de frustratie of de opgekropte energie maar tijdens deze trail verliep alles naar behoren.  Ik kon uiteindelijk met zeer ruime voorsprong als eerste binnenlopen.

Eind augustus ging ik terug naar Chamonix: dit jaar stond de TDS op het programma. 
Met twijfels maar ook met hopen vol moed vertrok ik 's ochtends aan mijn avontuur, maar al snel bleek dat het afdalen niet echt lukte, het vertrouwen in de afdalingen was zoek en daardoor zakte ik telkens dieper weg in het classement.  Uiteindelijk kon ik na 21 uur en een half als 86ste over de meet komen en blijkbaar nog als eerste Belg, als troostprijs.

Het herstel van de TDS verliep tamelijk spoedig.  Een goede maand later startte ik in de trail van Lummen en kon daar makkelijk de wedstrijd controleren met winst als gevolg.
Als afsluiter wou ik 'OSO Olne Spa Olne' op mijn lijste zetten, maar helaas moest ik vroegtijdig vrede nemen met een tweede plaats en uiteindelijk met een derde plaats. 
Het gevoel zat niet goed en de conditie was onvoldoende.  Wel stelde ik vast dat het parcours 50 minuten sneller liep dan 3 jaar geleden en dit met dezelfde benen, toch een positief punt.

Dus uiteindelijk, als ik mijn jaar louter competitief bekijk mag ik zeggen dat het eerder een kwakkel jaar was.  Mijn lichaam heeft zich volgens mij iets te veel bevonden in wachtkamers van dokters en specialisten.
Wel kan ik zeggen dat ik mentaal een héél stuk sterker ben geworden.  Door al de tegenslag heb ik hiermee leren omgaan. 
In de langere wedstrijden waarbij het niet altijd naar wens verliep ben ik blijven geloven in mirakels, over het water lopen behoort nog steeds niet tot mijn kunnen maar verrijzen uit de doden, dat is mij al meerdere malen gelukt.

Bij deze gelegenheid wil ik uiteraard de mensen danken die hierin gesteund hebben.  Bedankt voor de steun en het vertrouwen ook op de moeilijke momenten
-De mensen van Elements bvba, verdeler van o.a. Patagonia.
-De mensen van Overstims sports nutrition.
-Mijn familie en gezin die mij onvoorwaardelijk steunen.

courir pour le plaisir

Twee ingrediënten waar ik een lichte voorliefde voor heb. Courir, lopen en dan liefst in de natuur en als het kan over een geaccidenteerd terrein en dan kom ik automatisch uit bij het tweede element "plaisir".  Lopen voor de "leute" zoals men hier in West-Vlaanderen zou zeggen.  Dit was de naam van de organisatie die terug instond voor de organisatie van de ultra Olne Spa Olne of OSO voor de insiders.
OSO is een klassieker onder de traillopers in België, het is zo'n wedstrijd waarvan vele competitie traillopers hem op hun palmares willen, waaronder mezelf inclusief.  Het logische gevolg is dan dat je daar nooit als enige aan de start staat met het idee om als eerste over de finish te bollen.  Waardoor er wel altijd enkele betere lopers de weg naar Olne vinden.
Vooraf was het bij mezelf de vraag of ik voldoende volume had getraind de laatste maand, mijn laatste mooie training in de Ardennen dateerde reeds van 4 weken voor de wedstrijd, weeks nadien stond er nog een 3-uren loop op het programma en de rest stond eerder in het teken van kwaliteit en recuperatie. Kwaliteit, iets waarover je zeker moet beschikken in een wedstrijd als OSO gezien zijn makkelijk lopend parcours, het is zo'n parcours waarbij je flink de gas mag intrappen. Recuperatie, belangrijk bij een ultra of hoe dan ook bij elke wedstrijd, goed uitgerust aan de start staan is half gewonnen. Volume, één van de hoofd ingrediënten bij een ultra.  Kwaliteit, recuperatie en volume dus dit zijn de basis elementen op het welslagen van zulks avontuur.
Van bij de start slopen Pascal Van Norden en ik er op onze kousenvoeten van door.  We hielden er een mooi gecontroleerd tempo op aan.  Snel genoeg om de anderen voor te blijven en nog ruim in de comfort zone.  Een scenario waarop ik had gehoopt, een kleine kopgroep die dan later uit elkaar zou vallen.  Maar al snel bleek dat Pascal beschikte over meer vermogen bergopwaarts, ik voelde dat ik niet mijn super dag zou hebben.  De stukken bergop waarbij je op kracht naar boven loopt verliepen niet naar wens, de benen liepen snel vol en de plattere stukken pruttelde de motor tegen om bij te schakelen.  Ik voelde dat Pascal zeker een klasse of twee beter was dan mij.  Ik besloot dan maar om mijn eigen ritme te zoeken en te zoeken naar mijn comfort zone, een tempo waarvan ik wist dat mijn lijf dit wel nog enkele uren kon uit zingen.  Gelukkig kreeg vrij snel een nieuwe loopmaat, Mathieu  Deville, hij zou mijn nieuwe compagnon zijn gedurende de drie volgende uren.  Normaal knoop ik urenlange conversatie op met mijn gezellen, maar deze keer bleef het tamelijk stil.  Hier en daar een teken om de andere te waarschuwen en af en toe een kort woordje maar geen lange conversaties.  Ik moet eerlijkheidshalve bekennen dat ik er op dat moment de energie niet voor had, voor mezelf was het proberen om mij in de goede setting te houden, proberen te focussen op de goede zaken.
Na het marathon punt, daar waar ik enkele jaren voordien ook brak, gebeurde hetzelfde.  Op een moeilijk beloopbaar pad omwille van de stenen en een lichte helling, blokkeerden de benen en brak de geest.  Mijn ervaring wist dat een dipje niet de genadeslag hoefde te zijn, gewoon proberen te eten en te drinken en rustig het goede ritme proberen te vinden.  Wat uiteindelijk dan ook lukte, niet veel later bereikte ik dan de volgende verzorgingspost.  Daar besloot ik om de tijd te nemen om voldoende te eten en te drinken, wat warme soep, bekers cola, sportdrank, zout krakers en wat peperkoek.  Na het verlaten van de post was het nog iets meer dan 20 kilometers met deze wetenschap liet ik mij dan gecontroleerd binnenrollen, de nummers 1 en 2 waren al hopeloos weg en de dichtste achtervolgers kon ik nergens bespeuren.
Uiteindelijk kwam ik na 5u42' binnen goed voor een 3de plaats.  
Nadien komt dan de vraag of je tevreden bent met het resultaat.  In eerste instantie kan ik daar alleen positief op antwoorden, ik was blij dat ik binnen was en een warme douche kon nemen.  Het is opmerkelijk hoe je niet alleen de vuiligheid van je afspoelt maar ook de vermoeidheid.  Het warme water heeft een enorme helende werking.
Nadien volgt dan de echte evaluatie en daarop moet ik negatief antwoorden. Ik kan niet zeggen van mezelf dat een goede wedstrijd heb gelopen en dit omwille van verschillende redenen. 1) Al snel bleek dat mijn benen niet beschikten over het normale vermogen om bergop te lopen 2) Na 3u30' ben ik hard door het ijs gezakt wat eigenlijk veel te vroeg is.  Er ontbrak mij dus degelijke kracht, kwaliteit en duur.
Laat dit een goeie les zijn voor de toekomst.  Mijn lijf is er zo één die nood heeft aan volume.  Ik beschik niet over de talenten om losjes uit de pols iets uit de benen te toveren.  Ik ben eerder zo'n Brabants werkpaard geen darteld veulen.  Voor het volgende jaar zal ik hiermee rekening houden.  Maar nu eerst even rustiger aan.


Als brandstof:
Overstims Malto, 3 dagen voordien (1.5liter)
Overstims Gato Sport en Malto ontbijt
Overstims Warm'up, één uur voor de start
Overstims Antioxidant en Energix Gel vloeibaar, tjdens
Overstims Cafein gel, tijdens
Overstims Hydrixir Lange Afstand, tijdens
Leffe blond, nadien

sfeerbeeld OSO 2014 met de geliefde Patagonia Houdini


 

voorbeschouwing Olne Spa Olne

Binnen een goeie week brei ik een eind aan het sportieve jaar 2014.  En dit in de klassieker Olne Spa Olne  een snel beloopbaar parcours over net geen 70K, met hier en daar een bult om je uit het ritme te halen.  Geen lange klimmen en uber technische afdalingen, een parcours dus voor de betere lopers.
Wel niet te onderschatten de afstand tussen start en aankomst.  De afstand zorgt ervoor dat men toch beter wat behoedzaam start.
Of ik klaar ben om met een goed gevoel het jaar 2014 af te sluiten? 
De laatste tijd heb ik me terug wat meer gefocust op kwaliteit en minder op volume.  Ik ga ervan uit dat de basis van een paar maand niet volledig verdwenen kan zijn.  Een aantal weken terug stonden lange duur trainingen op het schema die ik vlot kon verteren.  Bewust heb ik dan het volume wat laten zakken en mij wat meer toegelegd op het snellere werk.  Dit door onder andere door crossen mee te pikken.  En stevige blokken in het schema op te nemen.  Kracht, streching en stabilisatie oefeningen kwamen ook met regelmaat naar voren.
Of ik dus klaar ben om binnen een goeie week zo'n 330 minuten te lopen.  Ik vermoed en hoop op positief antwoord.  Mijn grootste concurrent zal vermoedelijk Pascal Van Norden zijn, concurrent of metgezel.  In eerste instantie gezel, zoals afgeleiden van het woord, gezelschap, gezellig. 
Nadien hoop ik in eerste instantie op een lekker warm stortbad gevolgd door een gezellige pint op de goede afloop.
De daarop volgende 2 weken zullen vooral in teken staan van rust en recuperatie.

snelle kilometers

Een dikke maand verder, na mijn avontuur in de TDS.  En een goeie maand verder bij de kiné.
Tussen Courmayeur en Chamonix moet ik ergens een overbelastingletsel opgelopen hebben.  Blijkt dat ik te weinig vanuit de "poep" loop.  Wie had dat gedacht dat het lichaamsdeel die bij mij hoofdzakelijk dient om bedwelmende gassen te produceren en mest te produceren die net onder de normen van het Mest Actie Plan vallen, nog een andere functie hebben.  Blijkbaar loop ik te veel op mijn bovenbenen en dient die welriekende poep ervoor om mijn beweging mooi te kunnen geleiden.  Bij mij niet harmonieus afgestelde spieren zou dit ervoor zorgen dat mijn loopbeweging wat inzakt, na mijn landingsfase, waardoor bepaalde spieren en pezen wat overbelast worden, zeker indien ze blootgesteld worden aan arbeid van +20 uur.  Een mens zou van minder beginnen kraken en piepen.  Bij mijn logische interpretatie valt dit onder te veel hooi op je vork willen nemen. 
Maar nu wordt de koe bij hoorns gevat.  Nu de dagen wat killer worden is het eigenlijk het geschikte moment om mijn carrosserie wat te verstevigen rond de poep en de rompzone.  Vele grondoefeningen moeten van mij een beter, sterker en misschien zelf sneller mens maken.
Met deze gedachte in mijn achterhoofd liep ik afgelopen week nog eens een exacte 10K op het biljart vlakke parcours van de Berenloop en dit in mijn hometown Beernem.  Na wat amusement en gespeel liet ik hinds een chrono opmeten van zo'n 35'30", net geen 17km/u.  Wat tegenvallend maar logisch is gezien je mijn trainingen bekijkt van afgelopen maanden.
De week erna besloot ik om ergens in Lummen te starten in een 35K trail.  Gezien Lummen zich niet geografisch situeert in het hooggebergte en aangezien er op de topografische kaart van Lummen en omstreken nergens hoogtelijnen zijn te bespeuren van +150m ging ik ervan uit dat het wederom snelle kilometers zouden worden.  En inderdaad van bij het startshot werd mijn stilstaande fase abrupt gewijzigd naar een snelle loopfase en een eindje verder omgekeerd zonder veel erg.  Een gladde modderplek zorgde ervoor dat ik de hechtingen opgelopen in La Bouillonante eens wou testen.  Een onzachte knieval op linkerknie, met enkel een zwarte knie tot gevolg concludeerde dat de dokter prima werk had geleverd.  Terug rechtgekrabbeld kon ik terug de gas diep intrappen, supersonische snelheden toonden mijn Garmin van 16 à 18 per uur, dat ik dit niet kon volhouden wist ik voorhand, maar door kwistig om te gaan met mijn energie wist ik reeds een aardig "gatje" te maken na de passage van de 10K.  Door mijn koers zo in te delen liep ik eigenlijk tot aan de streep solo door het bos.  De organisatoren zorgden er wel voor dat ik tijdens die 35K mij niet verveelde, de aaneenschakeling van vele leuke tracks zorgden ervoor dat mijn ritme niet echt volledig stil viel.  Het rennen door smalle tracks inspireerden mijn benen om sneller te gaan.  De wat mindere stukken kregen de benen wat meer rust.
Na 2u22' kon ik dan tevreden  de meet bereiken.  Het had deugd gedaan om nog eens door een ongekende streek, die nadien zeer mooi bleek te zijn, gerend te hebben, met een eerste plaats tot gevolg.
Het feit dat ik solo goed mijn tempo heb kunnen controleren heeft mij vertrouwen voor de toekomstige trails.  Graag zou ik nog een 2-tal trail lopen om nadien het glas te heffen op het nieuwe jaar.

Podium Lummen

The story...

Ultra trailrunning is een mentale oefening.  Dit werd nogmaals bevestigd tussen Courmayeur en Chamonix. 
Vooraf had ik een ambitieus plan op poten gezet met als doel rond 01u30 de klus klaren en daarna "potten" gaan pakken.  In niet minder dan 18u30' zou ik hollen vanuit de Aosta vallei naar Chamonix, ambitieus maar haalbaar.  Ambities maken een man sterker en het leven is aan de durvers, "do or die"
"no pain no gain", "suffer and glorie"  met deze "wijze" woorden vertrok ik voor mijn koers.
Eénmaal we los gelaten werden te Courmayeur werden we vrijwel onmiddellijk de lucht ingekatapulteerd richting Col Chavannes met een knikje aan de Lac Combal.  Tijdens dat eerste kleine knikje kreeg mijn zelfvetrouwen reeds ook een klein tikje.  Het dalen verliep moeizaam, tijdens de eerste afdaling was ik een obstakel voor de snellere dalers.  Meerder malen heb ik mij dan geparkeerd en de anderen voorbij laten zoeven
Na de eerste makkelijke afdaling volgde de korte klim naar de Col Chavannes.  Toen verliep alles nog ongeveer naar wens.  Alles onder controle, straks zou ik wel terug voorwaarts schuiven in het klassement.
Na Col Chavannes lag een autostrade, een stuk waar menig traillopers hun neus voor op trekken.  Een mooie rechte strook van zo'n 9K licht en makkelijk lopend.  Vooraf tijdens mijn verkenning wist ik dat ik hier met de rem op moest lopen, het gevaar sluipt in makkelijke stukken dat je tijdswinst niet opweegt tegen de spierschade.  Meerdere malen checkte ik de GPS om te zien of ik niet te snel ging, na 10 minuten aan de gecontroleerde snelheid van 13 à 14 km/u besloot ik plots om een nog ongekende reden even de grond van naderbij te gaan bestuderen.  Na een korte check zag ik dat het enkel wat schaafwondjes waren, maar belangrijker mijn "durven" had weer een gigantische dreun geïncasseerd.  Het tempo werd plots herleid naar een magere 12km/u.
Achteraf bekeken heb ik tijdens mijn val niet alleen mijn beker verloren, maar vooral belangrijker mijn "fighting-spirit" als een geslagen hond heb ik mijn TDS nog uitgesukkeld.
Het bleek al snel dat de planning (zie boven) in de war was.  De stukken die naar de "hemel" reken kon ik nog plaatsen onder de noemer "doenbaar" maar de stukken naar de "hel" verliepen inderdaad "hels".
Met het idee dat de koers bijlange nog niet gelopen was besloot ik het toch rustig aan verder te doen en heelhuids te arriveren in Chamonix.  Het ambitieuse plan en de rendez-vous om half twee te Chamonix waren reeds gaan vliegen.  Toen wist ik reeds dat ik om half twee niet onder de douche zou staan, maar dat mijn getekende lijf zich ergens zou bevinden tussen de Col de Tricot en eindstreep, het liefst meer in de richting van de verlossende eindstreep.
Na 50K arriveerde ik in Bourg Saint Maurice, daar stond mijn team mij op te wachten aan de verzorgingspost.  Jan, manu en kleine Maurice zorgden voor verse batterijen en nieuwe hoop.  De strijd was nog bijlange niet gestreden, er zouden nog vele lijken vallen (waaronder ik 2 x letterlijk).
Een verse drinkzak en een handvol Coup de Fouets en anders lekkers  die mij verder richting Passeur de Pralognan moesten stuwen, dit waren mijn ingrediënten  om de volgende moeilijkste 12K te overbruggen.  Voornamelijk ging het bergopwaarst richting Passeur en dus schoof ik ook wat meer op in het klassement, opwaarts, maar in een kleine afdaling schoof ik terug afwaarts.  Dit scenario zou zich herhalen tot aan de meet van Chamonix.
Het heen en weer geschuif en het bengelen aan de rekker wil ik U besparen.  Wel kan ik U meegeven dat door al dat geschuif en onhandig geklungel de moed steeds dieper in de schoenen zakte.  Op zo'n momenten is de mentale weerbaarheid en de drang om te finishen de grootste drijfveer.
Door je lijf zo lang te tergen kom je plots uit je comfortzone, langzaam maar zeker dooft het licht uit.  Er was totaal geen sprake meer van een persoon vol vertrouwen, wat overbleef was een persoon die klaar was voor de schroothoop.
Omstreeks 4u30 toen de kabouters nog praten en de mensen nog sliepen arriveerde ik als 87ste de eindmeet, 21u24' en 12 luttele seconden dit was de uitslag van een tocht van 119K en 7250 hoogtemeters tussen Courmayeur en Chamonix.
Ontgoocheld over het resultaat zeker, diep ontgoocheld.  Een miscalculatie van zo'n 180 minuten is niet niets.
Tevreden van de eindmeet bereikt te hebben, meer dan zeker.  De fysieke pijn weegt niet op tegen de mentale strijd die ik geleverd en gewonnen heb tegen mijzelf.
Mijn eindconclussie en eigenlijk belangrijker dan al die zever over schuiven en schuiven.  De TDS is geen wedstrijd voor een laaglander die daalt als een persoon met een beperkte mobiliteit met (te) grote ambities.
Volgende keer beter, aan die woorden trek ik mij op...

Met dank aan www.overstims.com en www.patagonia.com
en vooral niet te vergeten Jan, Manu en Maurice voor de goede zorgen tijdens en na de wedstrijd.  En aan iedereen die mij op een of andere manier geïnspireerd heeft tijdens mijn tocht...