42,195k asfalt en beton

Oorspronkelijk broedde ik op het idee om de GR57 te lopen tussen Angleur en Gouvy, goed voor zo'n 185 kilometers loopplezier in de Ardennen met de Ourthe als belangrijkste gids. Voor het traject tussen Angleur en Gouvy had ik gerekend op 2 dagen en eventueel een optie op een halve dag.
Maar omwille van professionele redenen kon dit feestje niet doorgaan.  Last minute werd alles afgeblazen.
Mijn kas opwreten was één optie, meedoen aan de voetbalgekte was een andere optie.  Of starten op de avond marathon te Torhout.  Aangezien Torhout op een steenworp van mijn "home-Town" Beernem ligt was de keuze snel gemaakt.  Ik had er  in mijn vroegere leven als "marathon loper" nog nooit aan de start gestaan.  Dus was dus nog een reden om de asfalt banen van het Houtland te verkennen tussen Torhout en Ruddervoorde.  Deze nationale baan zou de set zijn van het slagveld van "de nacht van Vlaanderen".
Met de wetenschap dat ik vroeger lange weken trainde en veel te zien was op de piste om intervallen af te werken aan super sonische snelheden en kilometer maalde voor dat ene doel, zo snel mogelijk 42,195K lopen met het verstand op nul.  Wist ik dat mijn voorbereiding die voorbereiding was van een student die zijn blok gesleten  had op een exotisch eiland of aan één of andere toog.  Met slechts 3 weken trainingsarbeid na een periode van blessure, wist ik dat de almachtige Goden mij zéér gunstig moesten gezind zijn om een top prestatie te leveren 
De afstand zou niet het grootste probleem zijn, maar de snelheid vooraan waar snelle jongens en heren zich proberen te meten met elkaar en lopen tegen de klok.  Daar zou het schoentje gaan wringen.  Dus had ik mezelf voorgenomen om mijn strijd te leveren op de 2de of 3de linie.
De eerste wedstrijd helft verliep verbazend zeer goed, ik liep bij de eerste doortocht op schema van 2u40'.  Maar bij het verlaten van de eerste ronde voelde ik reeds dat ik aan de rekker zou gaan hangen.  Ik voelde dat mijn benen net iets minder voorzien waren van buskruit, mijn 2 gezellen hadden wellicht een betere voorbereiding af kunnen werken.  Na 32K en wat geklungel (door mijn toedoen) in de drankpost moest ik een gaatje laten van een 20-tal meters.  Menig marathonlopers zullen wellicht weten dat op die moment gaatjes toelopen van slechts 20-meter bloed, zweet en krampen kosten.  Met dit in het achterhoofd en vooral door de mentale tik om te moeten "lossen" liet ik mijn 2 gezellen begaan.
Voor het verdere verloop had ik gevreesd voor de spreekwoordelijke man met de hamer.  Gelukkig viel de klap mee, ik kon mij blijven focussen op het juiste ritme, of net iets onder het juiste ritme.  Maar hoe dan ook de focus bleef er en systematisch nam ik mijn sportgels binnen op de geplande momenten.  Zo verloor ik niet de controle en kon ik makkelijk nog binnenlopen aan een 14 a 15km/u.
Een chrono van onder de 2u45', daarmee kon ik huiswaarts keren.  Een mentale opsteker en nu verder werken richting Alpen.

Gedurende de marathon heb ik volgende producten opgenomen:
-Overstims Hydrixir Antioxydant (smaak mojito)
-Overstims Energix vloeibaar sportgel
-Overstims Antioxydant sportgel vloeibaar
-Overstims coup de foute vloeibaar instant energie sportgel

for performances
 

Vooraf:
3 dagen vooraf Overstims Malto antioxydant, 2 liter daags
Een uur vooraf Overstims Warm' up

Nadien:
Overstims recup

terug de veters aantrekken

Na mijn noodgedwongen rust van een 20-tal dagen kan ik terug de veters wat strakker aanbinden  van mijn loopsletsen.
Twintig dagen lang heb ik mij gespecialiceerd in het parcours tussen bed en zetel daarin zaten wel een 4-tal hoogtemeters met een stijgingspercentage waar vele traillopers zouden van gaan duizelen.
Twintig dagen lang heb ik vooral in horizontale positie gelegen, met een linker been recht en stijf.  Twintig dagen lang heb ik mij vervolmaakt in het mixen van gin, tonic, wijn, bier en andere distillaten, dit overigens met "sexy gerechjes" en ander gegrild vlees.  Gelukkig waren de weergoden mij gunstig gezind en kon ik mijn vel laten bruinen in terug een horizontale positie, daar waar dit anders gebeurt in een of andere sportpositie.  Twintig dagen lang dus een lam-tam-futloos bestaan.
Maar nu na twintig dagen overdreven rust en 1 kilo zwaarder-ik prijs de God, om slechts die ene kilo-kan ik terug zachtjes gaan zweven in de bossen.  Twintig dagen heb ik mij voortbewogen op deze planeet zonder enige zweeffase, telkens was er wel nog ergens contact met de grond/zetel/stoel/bed.  Het is ongeloofelijk hard om te moeten constateren dat de gewone simpele duurloopjes een straffe uitdaging geworden zijn.  Na een half uurtje joggen beginnen de bovenbenen reeds te protesteren en begint de zuurtegraad in de 4-koppige dijspier op te lopen tot alarmfase II .  De motor sputtert gelukkig nog niet tegen, maar de carrosserie heeft blijkbaar problemen met de belasting die ik mijn lijf opleg.  De zweep bovenhalen en mijn lijf de sporen geven zoals ze doen met volbloed renpaarden zou geen wijze beslissing zijn.  De zachte aanpak, een loopje met mijn Madame.  Kortom een gezonde opbouw zal hier dus van cruciaal belang zijn.  Niet gooien met kilometers, geen kilometers malen, geen vermoeidheid opbouwen.  Maar een mix van duurloopjes, krachtoefeningen, fietsen, zwemmen en vooral goed herstellen.  Mijn duurvermogen zou ik terug opbouwen met de fiets tussen de benen.  En de kwaliteit zou ik ergens terugzoeken op de looppiste en bos.
Na een maand zou ik mij dan terug eens willen wagen in de Ardennen en de Alpen, dit echter zonder enig startschot, borstnummer of finishlijn.  Gewoon terug de draad opnemen op eigen ritme.  Terug op avontuur trekken voor een paar dagen en genieten van de endorfine en de natuur.
En zo hoop ik om tegen eind augustus klaar te zijn voor mijn "nieuwe start".

de rode draad

Gisteren na een slapeloze nacht vertrokken naar Bouillon, daar zou ik proberen om een gooi te doen naar een mooie ereplaats in de trails der trails der moeder aarde op het Belgische grondgebied.
Grote ambities en mooie plannen, maken de man of kraken de man...
Voor de start alles checken en dubbel checken, het parcours nog snel eens overlopen in de geest, want verkeerd lopen is dodelijke in volle finale.  Nog een warm up drink van Overstims en een energix gel en we zouden er klaar voor moeten zijn.  Gepakt in in mijn battle dress (Patagonia pro short en fore runners sleeveless en aan de voeten de Everlongs) begaf ik mij richting poort van het fort van ene Godfried.  Daar zou men ons knallen en zo op het parcours loslaten.  Maar eerst eens het deelnemers veld aanschouwen van op de eerste gelederen, daar viel het op de sfeer meer gespannen was dan bij een doorsnee trail.
Eenmaal men de start had gegeven-ik had geen schot of iets dergelijks gehoord, enkel een gast die wegliep en riep dat de start reeds was gegeven- begon de groep zich in beweging te zetten.  Ik meldde mij attent vooraan en liet de snellere lopers van de 35K begaan. Na 10 minuten wedstrijd had ik reeds vriendschap gesloten met een Franse student uit Grenoble die studeerde in België, hij bleek niet de eerste de beste want volgens het korte verhaal had hij zich reeds kunnen meten met de besten van deze planeet, net niet buitenaards dus en waarschijnlijk geen partij voor een gast van de Lage Landen.  Maar met het idee om mij niet zomaar naar de slachtbank te laten leiden besloot ik zijn spoor te volgen.
De eerste hindernis bood zich aan een klein pittig klimmetje gevolgd door een klein pittige afdaling waarna we door een beekje moesten rennen en springen om daarna....
Patat, hup in een fractie viel de wedstrijd voor mij in zijn definitieve plooi.  zoals iedereen sprong ik naar een steen in de beek om daarna even gracieus of eerder onhandig naar een andere hoop stenen te springen, om daarna de killer look terug op zetten en om flink door te "peren".  Helaas buiten mijn wil was ik in plaats over de beek in beek.  Iets was fout gegaan in dit korte niet moeilijke manoeuvre.  Ik was pats op mijn bek/smoel of beter gezegd op de linker knie gegaan en scherpe steen besloot om een eind te brengen aan mijn avontuur.  Eerste reflex was "miljard" nu al nat, terug recht krabben en vlammen.  Maar bij het eerste opzicht maakte de pijn in de knie plots plaats voor een ongemakkelijk gevoel in de maag.  Een hallucinant beeld mijn knie was in flarden gesneden in tweeën gehakt door een scherpe steen.  De strijdsgeest werd abrupt vervangen door een angst, een angst voor wat nu.  Dat de wedstrijd voorbij was was enkele seconden voorheen door mijn geest gegaan. Maar nu dook een panische angst op, van zal ik ooit nog kunnen lopen/wandelen.  Het gevoel en het zicht op mijn gapende knie, zorgde voor een ronddolende maag die op kotsen stond en de geest die eigenlijk gewoon de geest wou geven.
Van al dat negatieve heb ik wel een grote les geleerd, een les van menselijkheid, een les van het ongelofelijke medeleven van de lopers die hun klassement voor enige tijd in de frigo plaatsten.  Het raakte mij enorm dat velen mij hulp boden.  Zelf iemand die volledig zijn koers aan de kant schoof en mij begeleide richtlijn hulpverleners.
Dus weer een lesje in nederigheid geleerd, de gevaren schuilen in de kleine hoekjes.
Pech was de rode draad doorheen mijn voorjaar.  Nu bang afwachten naar het definitieve verdict van de dokter...

linker knie...  even uit competitie-modus
 

voorbeschouwing "la bouillonante"

Dit weekend staat op het menu de moeder der trials, la Bouillonante.  Een trail die al een tijdje op mijn lijstje stond.   Gezien zijn reputatie, mocht deze niet ontbreken op het lijstje van "been there done that".
Het moet wel gezegd zijn dat deze trail in de planning met een dikke rode bol was aangeduid.  Hier heb ik naar toe gewerkt.  Na de bittere pil van Spa doorgespoeld te hebben.  Heb ik mij vrij snel terug kunnen focussen op de verdere planning.  Een paar stevige weken, met een paar uitstapjes richting Ardennen en de piste, zouden moeten volstaan om zaterdag er eens flink tegen aan te gaan.
Maar helaas zijn volume en vermogen niet voldoende als ingrediënten voor een geslaagd recept.  Het zijn zeker zonder twijfel de hoofdbestanddelen voor succes, maar het verleden heeft mij reeds geleerd dat er nog zoiets bestaat als ongecontroleerde bewegingen en een mix van zwaartekracht, stenen rotsen en te grote hoogteverschillen, die kunnen leiden tot blauwe plekken, schaafwonden en erger de lappenmand.  Ook optische alertheid kan van cruciaal belang zijn, pijlen en linten super sonisch voorbijzoeven kan ook leiden tot vele ergernis en tijdverlies of erger indien dit zou kunnen leiden tot tijdwinst dan leidt dit tot DSQ.
Het zal er dus op aan komen om ten alle tijde wakker te blijven tijdens mijn avontuur op en rond de burcht van Godfried.

Crêtes des Spa

Afgelopen weekend zou ik een gooi doen naar een derde zege te Spa.  Drie op een rij zou mooi zijn.  Vooraf wist ik dat ik rekening moest houden met Huub en Fabian.  Het zou mij dus niet op een dienblad gepresenteerd worden. 
Op training voelden de benen goed aan.  Poilus was reeds verwerkt, daar moet één of andere buikinfectie de boosdoener geweest zijn, voor winst moet alles van een leien dakje verlopen... 
De weken voordien had ik vooral de nadruk gelegd op kwaliteit om met scherp te kunnen schieten.  Qua inhoud maakte ik mij weinig zorgen.  Het zou er op aankomen om de snellere benen van een concurent te kunnen pareren.
De editie 2014 zou er een eentje worden overgoten met zon.  Voeding zou hier dus een grote rol spelen.  In de bidons zat de Overstims Hydrixir Longue Distance afwisseldende smaken citroen en munt, dit om de oververzadiging tegen te gaan.  Als gels zouden de Antioxidant en de energix gels mij moeten over de 55km helpen.  Voor de pikantere delen had ik ook een paar coup de fouet (instant energie) en voor de finale wat cafein gels.
De dagen voordien had ik mijn lijf al vol gegoten met het goddelijke Malto antioxidant.  En op de wedstrijd dag stond een gatosport op het ontbijt.  Aan de start nog een warm'up drank.  Dus ik zou er volledig klaar voor zijn.
Van bij de start vertrok Huub als een speer.  Ik liet onmiddellijk het gat vallen, met de wetenschap als hij dit zo kan uitzingen is hij zeker de onverdiende winaar, of de andere mogelijkheid was dat hij hier reeds vroeg een ganse batterij bommen aan het (ver)smijten was.  Natuurlijk heeft Huub zijn jeugdige leeftijd in het voordeel en hij liep steeds verder uit.  Na 30 km wedstrijd had hij een 6-tal minuten voorsprong verzameld.  Geen reden tot paniek, geen man overboord.  Want er stonden nog 25 kilometers op het menu.  Uit de vorige edities wist ik dat de laatste 15 kilometers zeer makkelijk lopen en daar zou ik mijn duivels ontbinden.  Daar was het plan om het vuur vanuit mijn gat te laten vlammen.  Ik wist dat je daar met frisse benen makelijk tegen de 15-16km/u kan lopen.
Helaas heeft dit laatste niet kunnen zijn, geen finale, geen vuur uit mijn gat, wel uit mijn oren toen ik vaststelde dat ik ergens mislopen was.  Ik had ergens een afslag gemist en zo een ravito gemist en zo ook een 3-tal kilometers te weinig gelopen.  Zodoende dat ik ongewild in eerste positie lag/stond/wachte/vloekte...  Ik moest wachten op Huub en zo besloten we van de finale een gezondheidswandeling te maken.  Zo hadden we de tijd om te lachen en te grappen.  Ondertussen had ik reeds vernomen dat ik niet in het classement zou komen, wat zonde was maar ook eerlijk.  Als je afwijkt van je route wordt je uit koers gesmeten, zo simpel is dat.
Aan de finish een raar scenario nummer 2 DSQ, nummer 3 DSQ en nummer 4 die opschuift naar een tweede plaats, kwestie van economisch met je krachten om te springen ;-)  Traillopen is dus meer dan hardlopen, goed uit je doppen kijken is even belangrijk...
Maar met een goed gemoed kon ik huiswaarst keren.  Met het idee dat ik weer kan meespelen voor winst is voor mij even belangrijk.  De benen voelden goed aan de tank was bijlange nog niet leeg.  En het allerbelangrijkste, uiteindelijk heb ik een zeer mooie dag beleefd te Spa.  Een uitdagend parcours en jagen op een jonge hengst.  Met dit in het achterhoofd kan ik mij nu terug focusen op La Bouilonante, waar ik hopelijk op het rechte pad blijf...

Trail des Poilus

Met de eerste zonnestralen en de eerste warmte trok ik richting région Pas de Calais, dit voor mijn début op de trail des Poilus.  Een 47 km lange trail met een hoop modder naar het schijnt.  Trail des Poilus moest ook de echte opener zijn van mijn trailseizoen.  Goed begonnen is half gewonnen, met deze boodschap in het achterhoofd trok ik richting Lens-Arras.
Op het eerste zicht volgens de horizonlijn zou dit een makkelijke opdracht worden.  Geen zware hoogteverschillen en nergens een wolkje te bespeuren.  Dit zou wel eens een zeer mooie dag kunnen worden.  "Zou" en "kunnen"  een wereld van verschil, het werd inderdaad een mooie zonnige dag, maar het "kunnen" bleef ondermaats.
Halfweg wedstrijd begonnen de problemen, door problemen met mijn vochtopname, liep de "jus" stelselmatig uit mijn lijf.  Met nog 25 kilometers te gaan zag het ernaar uit dat het toch niet mijn dagje zou worden.  Een maag die comleet het noorden kwijt was, darmen die denken dat ze een orgel zijn en flanellen benen waren mijn deel. 
Compleet uitgeteld en uitgedroogd kon ik toch de finish bereiken, of dit nu weer verstandig was in mijn opbouw, laat ik in het midden.  Experten van de wetenschap zullen wellicht zeggen dat dit niet zo verstandig was, maar diezelfden zullen wellicht ook de vraag stellen, bij het lopen van afstanden van 50 kilometers en meer.
Grote les van dit weekend was: Ik ben een bidon-loper en geen hydratatiepack loper.  Het lopen met bidons heeft mij een beter overzicht van hoeveel ik precies drink en niet onbelangrijk met bidons kan je wel eens van smaakje wisselen.
Nu nog zorgen voor snelle en fitte benen voor binnen 2 weken.

voorbeschouwing Trail des Poilus

Dit weekend staat er terug een trail op het programmma, namelijk Trail des Poilus.  Voor deze echte opener van mijn trailseizoen trek ik eventjes de taal-en landsgrens over.  De wedstrijd zal beslecht worden op Frans grondgebied, daar waar 100-jaar geleden, duizenden en duizenden soldaten stierven aan de frontlinie gedurende de eerste grote Wereldoorlog.
Mijn opdracht bestaat eruit om zo snel mogelijk en liefst rapper dan al de rest een parcours af te leggen van 47 kilometers en dit met hier en daar een bult en een strook modder als hindernis.  Van "den Duits", mortieren en granaten zal er dus geen sprake zijn.  Wel snelle Fransen en een selectief parcours zullen mijn battle bepalen.
Mijn benen voelen alvast OK aan.  Op training kan ik een lange tijd rondlopen zonder gehinderd te worden van uitputting- en uitdrogingsverschijnsels, hallucinaties behoren jammer genoeg ook niet tot mijn trainingsverschijnsels.  Krampen en andere ook niet, dus kan ik van mezelf zeggen dat de benen Ok zijn.
Maar wedstrijden loop je niet alleen, zeker niet de trails die telkens maar aan populariteit winnen.  Wedstrijden loop je tegen anderen, concurenten of vrienden van de buitensport.  Veelal zijn het ook diegenen die de uistlag bepalen van de wedstrijd.  Je kan met een paar stalen benen een top-20 plaats lopen en met een paar flanellen benen kan je een wedstrijd winnen.
Nu zondag vermoed ik  dat ik met mijn benen die ik voor mijn doen "OK" vindt, zal lopen tegen gasten waarvan ik vindt, dat hun benen meer dan "OK" zijn dan die van mij.  Het enige wat ik hieraan kan doen en zo lang mogelijk aanklampen en zo lang mogelijk het hun moeilijk maken om mij achter te laten en zo misschien mentaal een veer te breken.
Hoe dan ook de strijdlust is er terug en het kunnen en het willen zit weer op een behoorlijk niveau.