Adidas Terrex Agravic

Dat goed schoeisel een must have is tijdens het lopen van ultra trails staat als een paal boven water.

Goede schoenen zijn eigenlijk altijd van cruciaal belang.  Of het nu de dagdagelijkse-, de sport- of de trail-schoenen zijn.  Het is op dat punt waar ons lichaam steunt op de ondergrond waar het zich op bevindt.

Sinds kort heb ik kunnen kennismaken met een nieuw paar trailschoenen; De Adidas Terrex Agravic.

Wat onmiddellijk opvalt wanneer je de schoenen bekijkt is het gewicht.  Het is een lichtgewicht schoen die aardig inspeelt op de algemene trend op de schoenenmarkt "lightweight" vele fabrikanten kiezen ervoor om telkens lichter modellen op de markt te plaatsten.

Wat ook onmiddellijk opvalt is het agressieve profiel van de onder zool.  Het zijn als het ware tractor banden die onderaan gekleefd zijn.  Deze agressieve onder zool vertaalt zich in een ongezien tractie/grip op zachte modder padden.  De noppen op de onder zool zijn  zodanig geplaatst dat de modder er niet blijft in vast kleven en zorgen ervoor dat je tijdens het lopen er geen hinder van ondervindt.

De materiaal keuze van de onder zool bestaat uit Continental rubber gekend van de bandenfabrikant. Het Continental rubber heeft een ongeziene grip op harde droge rotsen.

Als tussen zool heeft Adidas hier gekozen voor de Boost technologie.  Dit vertaalt zich in een hoog comfort gehalte tijdens de lange trails.  De demping is hier ongelofelijk.  Volgens mij persoonlijk is dat de belangrijkste troef van deze schoen.  Het gestel wordt op deze manier gespaard en zo worden ongemakken langer uitgesteld (pijnlijke gewrichten).

Wat het bovenwerk betreft valt hier weinig over te zeggen.  Terug gewicht besparend materiaal die zeer goed ventileert en snel droogt.  De top van de schoen kreeg wat versteviging om de tenen te beschermen bij een onverwacht aanraking van stenen of rotsen. Het bovenwerk ter hoogte van de voorvoet kreeg een soort plastic/silicone beschermingsrand dit tegen het natte gras.

Enige minpunt aan deze schoen is de keuze van de veters. Bij aankoop zal men de schoen treffen met ronde harde veters.  Ronde veters lossen sneller dan platte veters, dus heb ik mijn schoenen voorzien van platte veters.  Een kleine ingreep dus.  Wat wel positief is aan de veters is de plaatsing van de veters.  Vooraan en bovenaan staan de veters wat wijder en in de midden staan de veters wat dichter tegen elkaar.  Dit resulteert in een stabiele schoen die comfortabel draagt.

Kortom: De Adidas Terrex Agravic is een top schoen voor het langere werk.  Het is een schoen die zich goed thuis voelt op rotsachtig droog terrein alsook een vochtig modder terrein.  De combinatie licht, snel, comfortabel en grip is één van de redenen waarom ik niet met één paar gebleven ben.

Voorbeschouwing CCC

Net voor de zomer dit jaar liep ik de Lavaredo Ultra Trail: een ultra van een slordige 119 kilometers met 5800 hoogtemeters doorheen de prachtige Dolomieten.

In Cortina kon ik na 17 uur arbeid tamelijk fris de eindmeet overlopen.  De dagen nadien verliep het herstel van lichaam en geest wonderwel zeer gezwind.

Daags nadien kon ik genieten van een bergwandeling in amicale sfeer met verzorger Piet en die afsluiten op gepaste wijze in een restaurant met op het menu een crême van 'k weet-niet-wat met opgevuld konijn.  Dit uiteraard vergezeld met een flesje rood.

Dit was dan misschien de beloning na de Lavaredo Ultra Trail of was het startschot van een overdreven culinaire Bourgondische zomer.

Eénmaal thuis gekomen, werden de feestjes en drinks vlotjes aan elkaar geregen.  Het culinaire Bourgondische karakter werd eerst enkel Bourgondisch (lees: te veel) om dan later te eindigen in een net-niet-sociaal-gestoord-eet-en-drinkgedrag (veel te veel).

Vooraf had ik mezelf voorgenomen om tijdens de  zomermaanden geen dwangmatig trainingsschema af te werken.  Familie, vrienden en "Carpe Diem" behoorden eerder tot mijn dagelijkse planning. Geen agenda die vol gekabbeld staat met D1, D2, D3 interval, fiets, STAB, ...
Neen, deze zomer zou ik mij voorbereiden op een atypische manier voor de hoogmis van het trailgebeuren op deze planeet.

Uiteraard sportte ik wel meer dan de doorsnee dertiger.  Soms liep ik een trail als vervanging van de desolate duurlopen.  Eentje liep ik in het Zuiden van Frankrijk op een hypertechnisch terrein met een 11de plaats als resultaat.  En begin augustus kon ik nog eens met de bloemen gaan lopen voor vrouwlief in de Trail Val d'Heure.  Leuke vaststelling tijdens deze trail was dat ik op hetzelfde parcours een tijdswinst boekte van meer dan 20 minuten ten opzichte van 2 jaar geleden.

Was het nu door de Olympisch spelen of was het eerder het naderen van D-day of whatever...  Ik besloot om het feesten en het bijhorende gedrag een halt toe te roepen.  Eventjes versterven en hopen op een verhoging van de VO2-max gerelateerd aan een verlaging van mijn lichaamsgewicht of simpelweg een daling van mijn vetpercentage gevolgd door een stijging van mijn X-factor.  Kortom op zoek naar een beter 'lijn'.  De kromme ter hoogte van het zwaartepunt proberen te veranderen in een rechte...

Met die laatste wijze beslissing en enkele leuke vaststellingen  (de tijdswinst van - 20 minuten in de trail Val D'Heure, nog eens kunnen uitpakken op een snelle 10 miles van Wenduine)  hoop ik dat ik toch met enige ambitie mag afreizen naar het 'Mekka van het trailgebeuren'.
Ik hoop (reken) op een sub 15 uur.  Misschien ambitieus maar niet onmogelijk als de kaarten goed vallen op vrijdag 26 augustus.

Parcourskennis en ervaring spelen hier in mijn voordeel.
Enkele zaken die mij zouden moeten helpen in het welslagen van mijn doel:

- Bandenkeuze Adidas Terrex Agravic.

- Voeding: Overstims authentic bar, Overstims amelix, Overstims recup Bar, Overstims Hydrixir lange afstand, Overstims recup elite, Overstims BCCA, Overstims anti-oxydant gel, Overstims Coup de Fouet Overstims, Cafein Gel.

- Compressport Pro Swiss R2, Compressport trailrun short, Compressport pro trailrun socks.

- Patagonia Pro short, Patagonia Cap4, Patagonia Alpine Houdini, Patagonia Houdini pants, ...

- Suunto Ambit Peak 3

- Het ultieme wapen: de aanwezigheid van vrouw en kinderen.


Voor de thuisblijvers: je kan mijn stipje volgen vanaf vrijdag 26 augustus 09u00.  BIB nummer 3099.

lavaredo ulratrail

Vrijdag 24/06/2016, 14u00:

Ik heb mij wat afgezonderd op mijn kamer.  De benen moeten rusten en de machine moet nog volgetankt worden.  Reeds 4 dagen slurp ik zo'n 2 liters Overstims Malto naar binnen. Dit drankje moet ervoor zorgen dat mijn spieren energie opstapelen voor wat komen zal...
Het begint zachtjes door te dringen: binnen een aantal uur sta ik aan de start van de Lavaredo ultra trail.
Hier heb ik lang op gewacht en vooral lang voor gewerkt.
Lange eenzame trainingen heb ik hiervoor afgewerkt, korte en langer interval's op de atletiek piste gedraaid.  Dat allemaal met maar één doel: zo goed mogelijk aan de start verschijnen van deze nieuwe opdracht, 119 kilometers hobbelen met 5750 hoogtemeters.
Het sijpelt langzaam door, 'straks is het van dat'.

Vrijdag 24/06/2016, 19u00:

De mooie blauwe hemel over Cortina d'Ampezzo trekt langzaam maar zeker toe.  Dreigende wolken verdrijven de zon.  Stilte voor de storm.

Vrijdag 24/06/2016, 20u00:

Het water valt met bakken uit de hemel en er ontstaat een onweer.
De weermannen hadden gelijk.  Damm, dit wordt er niet makkelijker op.  Het idee om met een Patagonia Cap2 shirt te starten verandert naar het idee om de strijd te starten met een Patagonia Alpine Houdini.
Geen paniek.  Ik bekijk rustig het klank- en lichtspel vanuit mijn kamer.
Wonderwel kan ik mezelf zeer rustig houden en is er van stress (nog) geen sprake.
Ik besluit om nog eens het parcours en het profiel te overlopen.

Geklop op de deur.
Ik had een aantal andere Belgische deelnemers uitgenodigd om even vlak voor de start tot rust te komen op onze hotelkamer.  Aangezien de start op slechts 2 minuten van ons verwijdert was leek mij dit een goed idee.


Vrijdag 24/06/2016, 22u15:

Ik trek de deur toe van onze hotelkamer.
De spanning begint zich meer op te bouwen.  Geen verlammende stress, maar een gezonde spanning die mijn geest plaatst in de juiste 'mood'.
Ik ben er klaar voor.
Ik nestel me samen met Vincent Siringo vooraan in het startvak.  Ik probeer mij te focussen en geniet nu al van dit moment.  Mijn zintuigen staan op scherp...
Net voor de start besluit ik om toch te lopen in mijn Patagonia Cap2 shirt in combinatie met een de Compressport arm sleeves.

Vrijdag 24/06/216, 23u00:

Het startschot!
De eerste kilometers verlopen over asfalt.  Ik nestel mij vooraan in de kopgroep der favorieten...  Het tempo ligt hoog, maar voelt ok.  Ik focus me op mijn ademhaling.  Rustig gecontroleerd laat ik mij meedrijven met deze snelle jongens.
De eerste klim kondigt zich aan.  Al snel voel ik dat ik hier de rol moet lossen.  Ik besluit om mijn eigen ultra tempo te lopen.  Op cruisecontrole stuur ik mezelf richting eerste col, zo'n 500 hoogtemeters.  Niet veel later zie ik Vincent mij voorbij lopen, een korte knik en een we wensen elkaar succes toe.

Na 500 hoogtemeters volgt de eerste afdaling.  Voor mezelf is dit mijn zwakte.
Wonderwel vind ik het juiste ritme en kan ik rustig mee in de flow naar beneden hollen.  Ik vorm geen obstakel meer voor snellere dalers.  De eerste leuke vaststelling van de race...

Zaterdag 25/06//2016, 5u30:

De zon komt moeizaam op.  Een combinatie van mist en wolken zorgt ervoor dat de zon moeilijkheden heeft om de duister te doorprikken.
Ondertussen heb ik reeds verzorgingspunt 3 bereikt: Rifugio Auronzo.
Mijn ultra tempo heeft ervoor gezorgd dat de lichaam en geest nog op scherp staan.  Snel stort ik me op wat bekers warme soep, stokbrood, kaas en chocolade.  Mijn maag aanvaardt deze rare combinatie van zout en zoet.  Het stokbrood zou de maag gewoon wat moeten opvullen.
Plots zie ik tot mijn verbazing Vincent terug.  Hij vertelt me de stekker uit de race te trekken.
Ik probeer hem snel te overtuigen om dit niet te doen,  dat dit een onderdeel is van ultra trail lopen. Iedereen ondergaat wel één of meerdere down-momenten tijdens een race van meer dan 16 uur.
Ik besluit verder mijn weg verder te zetten richting finish.



Zaterdag 25/06/2016, 07u30:

De afstand van 67 kilometers en pakweg een dikke 3000 hoogtemeters beginnen bij mij ook zijn tol te eisen.  Het vuur verdwijnt wat uit mijn ogen en jus loopt uit mijn benen.
Ondertussen heb ik mijn dropbag bereikt.  Ik neem er rustig de tijd om van kleding te wisselen en vul mijn Overstims voorraad terug aan.  Vanaf nu is het plan om over te schakelen naar enkel Overstims cafein gels en Overstims Protein bars.  De cafeïne zou mijn geest moeten wakker houden en de proteïne zou de spierschade moeten beperken.
Snel prop ik mijn mond nog vol vooraleer ik terug op pad ga, bewust spaar ik de cola nog...
Na mijn rustige pit-stop willen benen niet meer in gang gaan.  De motor weigert aan te slaan.
De zon heeft ondertussen de strijd met de wolken gewonnen.  De temperatuur begint voelbaar te stijgen.
Ik besluit om stevig te wandelen en probeer daar waar mogelijk het lichaam af te koelen met stromend koud water.

Zaterdag 25/06/2016, 08u30:

Mijn geest heeft de eerste dip van de dag overleeft.  Na regen komt altijd zonneschijn... de vraag is enkel wanneer...
Ik krijg terug controle over mijn tempo. Mijn Overstims cafein gels hebben terug hun dienst bewezen.  De honger om te lopen zwelt terug aan.  Ik bevind me bovenaan op de col Lerosa. Alles valt hier netjes in zijn plooi.  Ik begin de afdaling met vernieuwde moed.  Mijn benen draaien mooi mee.  Ik hervind terug het plezier in het lopen en de schitterende omgeving geeft me vleugels.

Zaterdag 25/06/2016, 09u00:

Na mijn korte dip maak ik me op voor het zwaarste onderdeel van de race: 1000 hoogtemeters in de felle zon zonder bevoorradingspunten.
Door het feit dat ik net mijn vleugels had teruggevonden had ik het lumineuze idee om hier wat buskruit te verschieten, met als doel een voorwaartse beweging in het klassement.
Ik verlaat mijn gezellen en trek gecontroleerd maar toch stevig door.
Helaas niet veel verder staat mijn tank geparkeerd in de file...
Ik was beland in de start van de Cortina Trail.  Op dat moment bevind ik me net op een singel track waar galant inhalen haast onmogelijk is.  Voor mij zie ik een oneindig ver lint van mensen de berg op kruipen in een slakkengang.  Frustratie alom...

Zaterdag 25/06/2016, 12u15:

Ik bereik bevoorrading Rifugio Col Gallina.  De tol is volgens mij ruim 45' (27K in 4u45').  Ik zie mijn gemiddelde van 7,8 km/u smelten als sneeuw voor de zon.
Ontgoocheld en wat gefrustreerd zie ik mijn volk terug.  Na wat gevloek en gesakker zet ik mijn weg verder.  Piet, Klaas en Johan wensen mij succes.
Ik probeer zo goed en zo kwaad mogelijk de pas erin te houden maar ondervind dat dit onmogelijk is met zoveel volk op dit parcours.

Zaterdag 25/06/2016, 15u13:

Ik bereik de laatste bevoorrading met frissen benen en wakkere geest.
Nog 47' minuten om de finish te bereiken om onder de 17u te finishen.  Ik twijfel even om de post over te slaan.  Maar ik gok op bijtanken en wat snel een paar bekers cola.
Minder dan 45' rest er mij nog om de finish te bereiken...  Een haalbare kaart.  Ik stort mezelf naar beneden en zie dat ik op een technische afdaling een snelheid maak van bijna 12km/u.  Ik sta volledig op scherp en neem wat minder galant de afdaling...  Alles of niets...
Mijn bovenbenen werken en pompen.  Ik krijg vleugels.  Het plezier om iedereen voorbij te knallen op een technische afdaling is zalig.  Ik pomp zelfvertrouwen uit het feit dat ik mijn machine mooi onder controle heb en dat ik me zo netjes naar beneden kan sturen.
Plots gaat het pad terug opwaarts.  Mijn benen staan op ontploffen.  Snel bergopwaarts lopen zit hier niet meer in.  Mijn lijf weigert.  Dit korte stukje zorgt ervoor dat ik de hoop verlies om te finishen onder de 17u00.

Zaterdag 25/06/2016, 16u05:

Ik loop het centrum van Cortina binnen.  Het sijpelt binnen in mijn hoofd.  De finish nemen ze niet meer af.  Het zit erop.  Net iets meer dan 17u00 heb ik mezelf min of meer onder controle kunnen houden.
Ik word onthaald in de hoofdstraat van Cortina als een held.  Een paar minuten glorie.  Ik geniet met volle teugen.  Met enkele goede herinneringen zet ik mijn laatste voet over de meet.


Enkele bedenkingen...

Dankzij de juiste keuze aan materiaal heb ik dit tot een comfortabel goed eind kunnen brengen.
De schoenen keuze van de Adidas Terex Agravic  zorgden ervoor dat ik comfortabel de finish kon bereiken.  Een juiste schoenen/materiaal keuze kan in een ultra bepalend zijn.  Ik koos bewust voor de Adidas Terex Agravic mede door zijn 'Boost' onderzool, deze schoen gaf mij de demping en het comfort nodig voor het welslagen van zo'n avontuur.
De Compressport Proracing Trail sock zorgde ervoor dat mijn voet gespaard bleef van blaren, en zorgde ook voor de nodige ondersteuning ter hoogte van het enkelgewricht.

Het welslagen van zo'n avonturen berust niet enkel op één persoon die zijn schoenen aantrekt en start met lopen.  Het is een netwerk van personen die mij iedere dag ondersteunen in het vinden van inspiratie en moed.  Dankzij het sportieve netwerk van het team van Trakks word ik ondersteund door het topmateriaal van Compressport, Suunto, Patagonia, Overstims en Adidas.
Maar vooral aan het thuisfront word ik dagdagelijks gesteund door mijn drie prinsesjes.  Het is dankzij de onvoorwaardelijk steun die ik telkens maar opnieuw en opnieuw krijg van mijn vrouw Leen en de aanmoedigingen in goede en minder goede tijden die ik krijg van mijn dochters Elle en Bes.  Het is dankzij die drie ongelooflijke meisjes, waar ik telkens kan herbronnen, waar ik telkens kan schuilen voor de storm, waar ik lief en leed kan delen.

Bedankt, bedankt, bedankt!!!!

 

voorbeschouwing Lavaredo Ultra trail

Na wat windstilte op mijn blog, zowat een 3-tal maand  (laatste update Parijs) bouw ik op naar een nieuwe climax : Lavaredo Ultra Trail.
Dit nieuwe avontuur zou mijn 2de piek -euhm- moeten worden van het jaar 2016.  Uiteraard is er een wezenlijk verschil tussen "zou moeten" (toekomstige tijd), "zijn-is" (tegenwoordige tijd) en "had ik maar" (verleden tijd).

Gedurende die drie maanden heb ik mij terug gefocust op volume, hoogtemeters en proberen trainen in ruiger gebied.
Tijdens die drie maanden kwam ik meermaals aan de start van nationale trails.  Dit logischerwijs met wat minder succes dan de vorige jaren.  Dit jaar koos ik voor meer wedstrijden op de kalender maar telkens voorafgaand met zware trainingsblokken.  Een bewuste keuze om reeds met vermoeide benen aan de start te staan.  Uiteraard minder leuk nadien, om te moeten vaststellen dat de frisheid ontbreekt om mee vooraan de wedstrijd hard te maken.  Minder leuk maar effectieve trainingen.  En bovenal trainingen die mijn mentale weerbaarheid zou moeten aanscherpen.

Aangezien het uitlopen van ultra trails vooral een "mentale zaak" is ben ik tevreden met die bewuste keuze.  Ongetwijfeld zal ik gedurende die 119 kilometers de strijd met mijn eigen zwakheden en beperkingen van het moment moeten aangaan.  "Na regen komt zonneschijn", "alles komt goed" dit zijn één van de woorden die ik  mezelf zal moeten toefluisteren tijdens één van die momenten.  Of gewoon energie proberen te  tanken uit de omgeving.

Het parcours zelf kondigt zich aan als een minder technisch terrein, makkelijker beloopbaar met minder agressieve hellingen.  Eigenlijk een parcours die beantwoord aan mijn profiel.

De weersvoorspellingen zien er niet ideaal uit warm en vochtig met hier en daar een donderslag.

Aangezien het niveau van deze wedstrijd buitenaards is, is het voor mij makkelijker om mijn wedstrijd in te delen.  De start is 23u00, we lopen dus allen door de nacht.  Mijn doel is om gedurende die nacht de focus te houden op "controle", gecontroleerd mijn eigen "ultra tempo" zoeken.  Om het half uur iets vast eten (Overstims amelix) en voldoende te drinken.
Ik hoop om ergens rond half negen het checkpoint 4 (66K) te bereiken.  Daar hoop ik om  fris aan te komen en een ontbijt te kunnen nemen en eventueel mijn kleding te wisselen.
Vanaf dan kan het andere wedstrijd worden.  De vochtige warmte zal wellicht ook zijn rol spelen, genoeg hydrateren en afkoelen zal de boodschap zijn.  En proberen om de maag onder controle te houden.  Als die 2 zaken goed verlopen  zou alles mooi in zijn plooi moeten vallen.
Uiteindelijk hoop ik om ergens rond apero tijd terug te zijn in Cortina.

Enkele onmisbare tools:

bandenkeuze: Adidas Terrex Agravic

Hydra pack: Compressport Ultrun

brandstof: Overstims gamma Amelix, energix-antioxydant-cafein-sportgel, hydrixir lange afstand, ...

Compressie materiaal: Compressport R2-trailrunshort-armsleeves

Technische kleding: Patagonia Alpine Houdini jacket, Houdini pants, Short-sleeved 4 runner zip-neck, ...

Sporthorloge: Suunto Peak3

foto's met dank aan Geoffrey Meuli

voorbeschouwing Lavaredo Ultra trail

Na wat windstilte op mijn blog, zowat een 3-tal maand  (laatste update Parijs) bouw ik op naar een nieuwe climax : Lavaredo Ultra Trail.
Dit nieuwe avontuur zou mijn 2de piek -euhm- moeten worden van het jaar 2016.  Uiteraard is er een wezenlijk verschil tussen "zou moeten" (toekomstige tijd), "zijn-is" (tegenwoordige tijd) en "had ik maar" (verleden tijd).

Gedurende die drie maanden heb ik mij terug gefocust op volume, hoogtemeters en proberen trainen in ruiger gebied.
Tijdens die drie maanden kwam ik meermaals aan de start van nationale trails.  Dit logischerwijs met wat minder succes dan de vorige jaren.  Dit jaar koos ik voor meer wedstrijden op de kalender maar telkens voorafgaand met zware trainingsblokken.  Een bewuste keuze om reeds met vermoeide benen aan de start te staan.  Uiteraard minder leuk nadien, om te moeten vaststellen dat de frisheid ontbreekt om mee vooraan de wedstrijd hard te maken.  Minder leuk maar effectieve trainingen.  En bovenal trainingen die mijn mentale weerbaarheid zou moeten aanscherpen.

Aangezien het uitlopen van ultra trails vooral een "mentale zaak" is ben ik tevreden met die bewuste keuze.  Ongetwijfeld zal ik gedurende die 119 kilometers de strijd met mijn eigen zwakheden en beperkingen van het moment moeten aangaan.  "Na regen komt zonneschijn", "alles komt goed" dit zijn één van de woorden die ik  mezelf zal moeten toefluisteren tijdens één van die momenten.  Of gewoon energie proberen te  tanken uit de omgeving.

Het parcours zelf kondigt zich aan als een minder technisch terrein, makkelijker beloopbaar met minder agressieve hellingen.  Eigenlijk een parcours die beantwoord aan mijn profiel.

De weersvoorspellingen zien er niet ideaal uit warm en vochtig met hier en daar een donderslag.

Aangezien het niveau van deze wedstrijd buitenaards is, is het voor mij makkelijker om mijn wedstrijd in te delen.  De start is 23u00, we lopen dus allen door de nacht.  Mijn doel is om gedurende die nacht de focus te houden op "controle", gecontroleerd mijn eigen "ultra tempo" zoeken.  Om het half uur iets vast eten (Overstims amelix) en voldoende te drinken.
Ik hoop om ergens rond half negen het checkpoint 4 (66K) te bereiken.  Daar hoop ik om  fris aan te komen en een ontbijt te kunnen nemen en eventueel mijn kleding te wisselen.
Vanaf dan kan het andere wedstrijd worden.  De vochtige warmte zal wellicht ook zijn rol spelen, genoeg hydrateren en afkoelen zal de boodschap zijn.  En proberen om de maag onder controle te houden.  Als die 2 zaken goed verlopen  zou alles mooi in zijn plooi moeten vallen.
Uiteindelijk hoop ik om ergens rond apero tijd terug te zijn in Cortina.

Enkele onmisbare tools:

bandenkeuze: Adidas Terrex Agravic

Hydra pack: Compressport Ultrun

brandstof: Overstims gamma Amelix, energix-antioxydant-cafein-sportgel, hydrixir lange afstand, ...

Compressie materiaal: Compressport R2-trailrunshort-armsleeves

Technische kleding: Patagonia Alpine Houdini jacket, Houdini pants, Short-sleeved 4 runner zip-neck, ...

Sporthorloge: Suunto Peak3

Op het menu van 19 maart stond: 'Een slordige 80 kilometers afmaken met zo'n 1500 hoogtemeters'. Geen belangrijke hindernissen, enkel lopen, proberen te genieten en vooral zo snel mogelijk lopen.

Proberen genieten van het feit dat je ergens onderweg bent, bestemming eindmeet.
Het parcours van de 'eco trail Paris' is niet echt om duimen en vingers van af te likken. De wedstrijd heeft veel weg van een bosloop met hier en daar wat op en neer. 
Een reden te meer dus om zo snel mogelijk te lopen.

De moeilijkheid van de Eco trail Paris zit hem eigenlijk in de makkelijkheid.
Een rollend parcours onder de voeten nodigt uit om snel te lopen, veel te snel, met alle gevolgen vermenigvuldigd met het aantal nog te lopen kilometers. 
Met de wetenschap dat tussen start en finish zo'n 80 kilometers liggen kan dit er voor zorgen dat voor menig deelnemers dit onverwachts veel pijn kan doen.
Met de voorkennis van vorige editie wist ik dat ik mijn kansen op slagen kon verdubbelen door mijn startsnelheid te halveren. 

Bij de start koos ik er voor om mij bewust niet op de frontlinie te plaatsen. 
Ik plaatste mij ergens op de vijfde rij, lekker beschut tegen de koude wind. 
Van bij  het startschot liet ik mij gewillig inhalen door meerdere lopers.
Ik besloot om zeker niet te panikeren en mij niet zot te laten maken. Ook niet nadat de kop van de wedstrijd zich in een paar minuten koers reeds onmeetbaar ver van mij had verwijderd. 
In no time was de kop gaan vliegen en bleef ik ter plaatse trappelen.

Ik had vooraf het plan om mij de eerste 4 uur van de wedstrijd koest te houden want de prijzen worden uitgedeeld op de eerste etage van de Eifeltoren (of beter gezegd in mijn geval bij de lokale Italiaan). 
Ik liep gefocust op hartslag 145, dit is mijn zone waar ik uren en uren in zou moeten kunnen lopen. 
Verstand op nul, motor op automatische piloot...

Net voor de eerste bevoorrading begon het profiel lichtjes te hellen. 
Op dat moment, waar anderen wat gas terugnamen, kon ik mooi gecontroleerd op de klimmetjes huppelen.  Dit was dan misschien het keerpunt in de wedstrijd.
Vanaf hier kon ik mijn geïnvesteerde kalmte verzilveren in plaatsten voorwaarts in het klassement .

Toen was het belangrijk om kalm te blijven.  Gulzigheid leidt tot verslikken.
Ik probeerde me te focussen op mijn hartslag en het daar bijhorende ritme .
Na 4 uur koers kon ik op zoek/jacht te gaan naar mijn voorliggers. 
Helaas op dat moment lopen er geen "Jannekes en Miekes" meer voor je. 
Slechts enkele kon ik remonteren op weg naar de finish, en zo kwam ik dan als 14de aan op het eerste verdiep van de 'ijzeren Dame'.

Moe, maar niet volledig uitgewrongen, kon ik terugkijken op een prima ingedeelde wedstrijd.  Misschien, na een grondige bestudering tussen bar en barkruk, kon ik vaststellen dat een iets optimistischer start er misschien zou toe geleid hebben tot een 11de stek of, wie weet, tot een DNF... Al bij al dus, op zeker gespeeld en voor mijn doen... gewonnen...

Voeding:
- Overstims hydrixir antioxidant sportdrank
- 4 x Overstims fruit'n Perf
- 4 x Overstims Antioxidant vloeibare gel
- 4 x Overstims Cafeïne gel

Kleding:
- Compressport Trailrunshort
- Patagonia strider Pro short
- Patagonia Cap 1  baseline
- Patagonia Cap2 lightweight shirt
- Compressport arm sleeves.
- Compressport Pro trailrunsocks
- Compressport Pro Swiss R2

Hydrapack:
- Compressport Ultrunpack

Schoenkeuze:
- Mike Terra Kiger 2

Modder lopen

Het jaar 2016 is reeds voor meer dan één twaalfde gepasseerd. 
Januari is de maand waar ik rustig aan uit mijn schelp kruip.  Mijn winter-rust-modus probeer ik rustig om te schakkelen naar run-modus.
Echter volledig liggen slapen heb ik deze winter en de winters voordien niet gedaan. 
Meestal duik ik in de donkere maanden het veld in met een paar spikes om supersonische snelheden van een cavia te ontwikkelen.
De maand januari is ook de maand waar ik rustig eens de motor en carrosserie wil uitdagen.  Niet extreem, maar gewoon eens zien wat de gevolgen zijn van mijn overtollig winterspek.

Provinciaal Kampioenschap M35 brons

Zoals gewoonlijk trok ik in deze periode richting Mont Saint Aubert om de 'trail du Mont' tot een goed eind (proberen) te brengen. 
Voordien had ik reeds in mijn achtertuin meegelopen met de Bostrail.  Helaas had moeder natuur en de parcoursbouwer erover beslist dat dit geen 'walk in the parc' zou worden. 
Een overvloed aan modder zorgde ervoor dat uiteindelijk niet de betere loper maar de betere schaatser op sommige secties beter uit de voeten kwam.
Niet dat schaatsen één van mijn verborgen specialiteiten is, neen, gelukkig waren er ook nog beloopbare stukken waar ik dan rustig mijn brommer kon aansteken. 
Uiteindelijk, na veel drek en modder kon ik rustig binnenlopen als eerste in de sporthal van Aalter.

De trail du Mont...als ik denk aan Trail du Mont volgt het woord 'modder' als een reflex.
Met deze wetenschap koos ik niet voor tractor schoenen in tegenstelling tot iedereen, maar een lichte trail schoen, de 'Nike Terra Kiger 3'. 
Mijn onlogisch brein besloot, wanneer er teveel slijk en blubber is, je met het grootste profiel nog geen grip krijgt in deze glibberigere massa. 
Voor mijn bandenkeuze greep ik dus naar een licht profiel om vlotter te kunnen lopen op de makkelijke stukken.
Na een vlotte start kon ik mij rustig vooraan nestelen.
Eerst was er een kleine aanloop ronde om daarna aan het echte werk te beginnen.  Een korte sectie blubber zorgde ervoor zoals gewoonlijk dat ik volledig de kop moet lossen en op achtervolgen was aangewezen.  
De ervaring heeft mij reeds geleerd dat paniek niet de weg is naar het succes.  De strijd zou bijlange nog niet gestreden zijn. 
Op de zwaardere stukken probeerde ik wat mijn vermogen te laten draaien en op de ietwat technischere glijstukken probeerde ik de schade wat te bepreken. Halfweg liep ik zo gecontroleerd virtueel in derde stelling.

doorkomst aanlooplus trail du Mont 2de plaats

Aangezien de organisatie er dit jaar voor gekozen had om het laatste deel in het duister af te leggen stak ik mijn hoofdlamp aan. 
Een handig voor- of nadeel bij een lamp is dat je vaak een mooi overzicht hebt wat zich afspeelt net voor en achter je in het wedstrijdverloop. 
In volle finale kon ik dankzij het betere zicht en het blijven duwen bergop nog een verrassingsspurt uit de benen toveren en zo beslag leggen op de 2de plaats.

Nu rest er mij nog een stevige blok waarin volume en pacing op de voorgrond treden. 
Mijn 3-wekenblok zal ik afsluiten met een stevige duurloop op de North-C-Trail,  om daarna fit te geraken voor de Eco Trail van Paris.