voorbeschouwing Lavaredo Ultra trail

Na wat windstilte op mijn blog, zowat een 3-tal maand  (laatste update Parijs) bouw ik op naar een nieuwe climax : Lavaredo Ultra Trail.
Dit nieuwe avontuur zou mijn 2de piek -euhm- moeten worden van het jaar 2016.  Uiteraard is er een wezenlijk verschil tussen "zou moeten" (toekomstige tijd), "zijn-is" (tegenwoordige tijd) en "had ik maar" (verleden tijd).

Gedurende die drie maanden heb ik mij terug gefocust op volume, hoogtemeters en proberen trainen in ruiger gebied.
Tijdens die drie maanden kwam ik meermaals aan de start van nationale trails.  Dit logischerwijs met wat minder succes dan de vorige jaren.  Dit jaar koos ik voor meer wedstrijden op de kalender maar telkens voorafgaand met zware trainingsblokken.  Een bewuste keuze om reeds met vermoeide benen aan de start te staan.  Uiteraard minder leuk nadien, om te moeten vaststellen dat de frisheid ontbreekt om mee vooraan de wedstrijd hard te maken.  Minder leuk maar effectieve trainingen.  En bovenal trainingen die mijn mentale weerbaarheid zou moeten aanscherpen.

Aangezien het uitlopen van ultra trails vooral een "mentale zaak" is ben ik tevreden met die bewuste keuze.  Ongetwijfeld zal ik gedurende die 119 kilometers de strijd met mijn eigen zwakheden en beperkingen van het moment moeten aangaan.  "Na regen komt zonneschijn", "alles komt goed" dit zijn één van de woorden die ik  mezelf zal moeten toefluisteren tijdens één van die momenten.  Of gewoon energie proberen te  tanken uit de omgeving.

Het parcours zelf kondigt zich aan als een minder technisch terrein, makkelijker beloopbaar met minder agressieve hellingen.  Eigenlijk een parcours die beantwoord aan mijn profiel.

De weersvoorspellingen zien er niet ideaal uit warm en vochtig met hier en daar een donderslag.

Aangezien het niveau van deze wedstrijd buitenaards is, is het voor mij makkelijker om mijn wedstrijd in te delen.  De start is 23u00, we lopen dus allen door de nacht.  Mijn doel is om gedurende die nacht de focus te houden op "controle", gecontroleerd mijn eigen "ultra tempo" zoeken.  Om het half uur iets vast eten (Overstims amelix) en voldoende te drinken.
Ik hoop om ergens rond half negen het checkpoint 4 (66K) te bereiken.  Daar hoop ik om  fris aan te komen en een ontbijt te kunnen nemen en eventueel mijn kleding te wisselen.
Vanaf dan kan het andere wedstrijd worden.  De vochtige warmte zal wellicht ook zijn rol spelen, genoeg hydrateren en afkoelen zal de boodschap zijn.  En proberen om de maag onder controle te houden.  Als die 2 zaken goed verlopen  zou alles mooi in zijn plooi moeten vallen.
Uiteindelijk hoop ik om ergens rond apero tijd terug te zijn in Cortina.

Enkele onmisbare tools:

bandenkeuze: Adidas Terrex Agravic

Hydra pack: Compressport Ultrun

brandstof: Overstims gamma Amelix, energix-antioxydant-cafein-sportgel, hydrixir lange afstand, ...

Compressie materiaal: Compressport R2-trailrunshort-armsleeves

Technische kleding: Patagonia Alpine Houdini jacket, Houdini pants, Short-sleeved 4 runner zip-neck, ...

Sporthorloge: Suunto Peak3

foto's met dank aan Geoffrey Meuli

voorbeschouwing Lavaredo Ultra trail

Na wat windstilte op mijn blog, zowat een 3-tal maand  (laatste update Parijs) bouw ik op naar een nieuwe climax : Lavaredo Ultra Trail.
Dit nieuwe avontuur zou mijn 2de piek -euhm- moeten worden van het jaar 2016.  Uiteraard is er een wezenlijk verschil tussen "zou moeten" (toekomstige tijd), "zijn-is" (tegenwoordige tijd) en "had ik maar" (verleden tijd).

Gedurende die drie maanden heb ik mij terug gefocust op volume, hoogtemeters en proberen trainen in ruiger gebied.
Tijdens die drie maanden kwam ik meermaals aan de start van nationale trails.  Dit logischerwijs met wat minder succes dan de vorige jaren.  Dit jaar koos ik voor meer wedstrijden op de kalender maar telkens voorafgaand met zware trainingsblokken.  Een bewuste keuze om reeds met vermoeide benen aan de start te staan.  Uiteraard minder leuk nadien, om te moeten vaststellen dat de frisheid ontbreekt om mee vooraan de wedstrijd hard te maken.  Minder leuk maar effectieve trainingen.  En bovenal trainingen die mijn mentale weerbaarheid zou moeten aanscherpen.

Aangezien het uitlopen van ultra trails vooral een "mentale zaak" is ben ik tevreden met die bewuste keuze.  Ongetwijfeld zal ik gedurende die 119 kilometers de strijd met mijn eigen zwakheden en beperkingen van het moment moeten aangaan.  "Na regen komt zonneschijn", "alles komt goed" dit zijn één van de woorden die ik  mezelf zal moeten toefluisteren tijdens één van die momenten.  Of gewoon energie proberen te  tanken uit de omgeving.

Het parcours zelf kondigt zich aan als een minder technisch terrein, makkelijker beloopbaar met minder agressieve hellingen.  Eigenlijk een parcours die beantwoord aan mijn profiel.

De weersvoorspellingen zien er niet ideaal uit warm en vochtig met hier en daar een donderslag.

Aangezien het niveau van deze wedstrijd buitenaards is, is het voor mij makkelijker om mijn wedstrijd in te delen.  De start is 23u00, we lopen dus allen door de nacht.  Mijn doel is om gedurende die nacht de focus te houden op "controle", gecontroleerd mijn eigen "ultra tempo" zoeken.  Om het half uur iets vast eten (Overstims amelix) en voldoende te drinken.
Ik hoop om ergens rond half negen het checkpoint 4 (66K) te bereiken.  Daar hoop ik om  fris aan te komen en een ontbijt te kunnen nemen en eventueel mijn kleding te wisselen.
Vanaf dan kan het andere wedstrijd worden.  De vochtige warmte zal wellicht ook zijn rol spelen, genoeg hydrateren en afkoelen zal de boodschap zijn.  En proberen om de maag onder controle te houden.  Als die 2 zaken goed verlopen  zou alles mooi in zijn plooi moeten vallen.
Uiteindelijk hoop ik om ergens rond apero tijd terug te zijn in Cortina.

Enkele onmisbare tools:

bandenkeuze: Adidas Terrex Agravic

Hydra pack: Compressport Ultrun

brandstof: Overstims gamma Amelix, energix-antioxydant-cafein-sportgel, hydrixir lange afstand, ...

Compressie materiaal: Compressport R2-trailrunshort-armsleeves

Technische kleding: Patagonia Alpine Houdini jacket, Houdini pants, Short-sleeved 4 runner zip-neck, ...

Sporthorloge: Suunto Peak3

Op het menu van 19 maart stond: 'Een slordige 80 kilometers afmaken met zo'n 1500 hoogtemeters'. Geen belangrijke hindernissen, enkel lopen, proberen te genieten en vooral zo snel mogelijk lopen.

Proberen genieten van het feit dat je ergens onderweg bent, bestemming eindmeet.
Het parcours van de 'eco trail Paris' is niet echt om duimen en vingers van af te likken. De wedstrijd heeft veel weg van een bosloop met hier en daar wat op en neer. 
Een reden te meer dus om zo snel mogelijk te lopen.

De moeilijkheid van de Eco trail Paris zit hem eigenlijk in de makkelijkheid.
Een rollend parcours onder de voeten nodigt uit om snel te lopen, veel te snel, met alle gevolgen vermenigvuldigd met het aantal nog te lopen kilometers. 
Met de wetenschap dat tussen start en finish zo'n 80 kilometers liggen kan dit er voor zorgen dat voor menig deelnemers dit onverwachts veel pijn kan doen.
Met de voorkennis van vorige editie wist ik dat ik mijn kansen op slagen kon verdubbelen door mijn startsnelheid te halveren. 

Bij de start koos ik er voor om mij bewust niet op de frontlinie te plaatsen. 
Ik plaatste mij ergens op de vijfde rij, lekker beschut tegen de koude wind. 
Van bij  het startschot liet ik mij gewillig inhalen door meerdere lopers.
Ik besloot om zeker niet te panikeren en mij niet zot te laten maken. Ook niet nadat de kop van de wedstrijd zich in een paar minuten koers reeds onmeetbaar ver van mij had verwijderd. 
In no time was de kop gaan vliegen en bleef ik ter plaatse trappelen.

Ik had vooraf het plan om mij de eerste 4 uur van de wedstrijd koest te houden want de prijzen worden uitgedeeld op de eerste etage van de Eifeltoren (of beter gezegd in mijn geval bij de lokale Italiaan). 
Ik liep gefocust op hartslag 145, dit is mijn zone waar ik uren en uren in zou moeten kunnen lopen. 
Verstand op nul, motor op automatische piloot...

Net voor de eerste bevoorrading begon het profiel lichtjes te hellen. 
Op dat moment, waar anderen wat gas terugnamen, kon ik mooi gecontroleerd op de klimmetjes huppelen.  Dit was dan misschien het keerpunt in de wedstrijd.
Vanaf hier kon ik mijn geïnvesteerde kalmte verzilveren in plaatsten voorwaarts in het klassement .

Toen was het belangrijk om kalm te blijven.  Gulzigheid leidt tot verslikken.
Ik probeerde me te focussen op mijn hartslag en het daar bijhorende ritme .
Na 4 uur koers kon ik op zoek/jacht te gaan naar mijn voorliggers. 
Helaas op dat moment lopen er geen "Jannekes en Miekes" meer voor je. 
Slechts enkele kon ik remonteren op weg naar de finish, en zo kwam ik dan als 14de aan op het eerste verdiep van de 'ijzeren Dame'.

Moe, maar niet volledig uitgewrongen, kon ik terugkijken op een prima ingedeelde wedstrijd.  Misschien, na een grondige bestudering tussen bar en barkruk, kon ik vaststellen dat een iets optimistischer start er misschien zou toe geleid hebben tot een 11de stek of, wie weet, tot een DNF... Al bij al dus, op zeker gespeeld en voor mijn doen... gewonnen...

Voeding:
- Overstims hydrixir antioxidant sportdrank
- 4 x Overstims fruit'n Perf
- 4 x Overstims Antioxidant vloeibare gel
- 4 x Overstims Cafeïne gel

Kleding:
- Compressport Trailrunshort
- Patagonia strider Pro short
- Patagonia Cap 1  baseline
- Patagonia Cap2 lightweight shirt
- Compressport arm sleeves.
- Compressport Pro trailrunsocks
- Compressport Pro Swiss R2

Hydrapack:
- Compressport Ultrunpack

Schoenkeuze:
- Mike Terra Kiger 2

Modder lopen

Het jaar 2016 is reeds voor meer dan één twaalfde gepasseerd. 
Januari is de maand waar ik rustig aan uit mijn schelp kruip.  Mijn winter-rust-modus probeer ik rustig om te schakkelen naar run-modus.
Echter volledig liggen slapen heb ik deze winter en de winters voordien niet gedaan. 
Meestal duik ik in de donkere maanden het veld in met een paar spikes om supersonische snelheden van een cavia te ontwikkelen.
De maand januari is ook de maand waar ik rustig eens de motor en carrosserie wil uitdagen.  Niet extreem, maar gewoon eens zien wat de gevolgen zijn van mijn overtollig winterspek.

Provinciaal Kampioenschap M35 brons

Zoals gewoonlijk trok ik in deze periode richting Mont Saint Aubert om de 'trail du Mont' tot een goed eind (proberen) te brengen. 
Voordien had ik reeds in mijn achtertuin meegelopen met de Bostrail.  Helaas had moeder natuur en de parcoursbouwer erover beslist dat dit geen 'walk in the parc' zou worden. 
Een overvloed aan modder zorgde ervoor dat uiteindelijk niet de betere loper maar de betere schaatser op sommige secties beter uit de voeten kwam.
Niet dat schaatsen één van mijn verborgen specialiteiten is, neen, gelukkig waren er ook nog beloopbare stukken waar ik dan rustig mijn brommer kon aansteken. 
Uiteindelijk, na veel drek en modder kon ik rustig binnenlopen als eerste in de sporthal van Aalter.

De trail du Mont...als ik denk aan Trail du Mont volgt het woord 'modder' als een reflex.
Met deze wetenschap koos ik niet voor tractor schoenen in tegenstelling tot iedereen, maar een lichte trail schoen, de 'Nike Terra Kiger 3'. 
Mijn onlogisch brein besloot, wanneer er teveel slijk en blubber is, je met het grootste profiel nog geen grip krijgt in deze glibberigere massa. 
Voor mijn bandenkeuze greep ik dus naar een licht profiel om vlotter te kunnen lopen op de makkelijke stukken.
Na een vlotte start kon ik mij rustig vooraan nestelen.
Eerst was er een kleine aanloop ronde om daarna aan het echte werk te beginnen.  Een korte sectie blubber zorgde ervoor zoals gewoonlijk dat ik volledig de kop moet lossen en op achtervolgen was aangewezen.  
De ervaring heeft mij reeds geleerd dat paniek niet de weg is naar het succes.  De strijd zou bijlange nog niet gestreden zijn. 
Op de zwaardere stukken probeerde ik wat mijn vermogen te laten draaien en op de ietwat technischere glijstukken probeerde ik de schade wat te bepreken. Halfweg liep ik zo gecontroleerd virtueel in derde stelling.

doorkomst aanlooplus trail du Mont 2de plaats

Aangezien de organisatie er dit jaar voor gekozen had om het laatste deel in het duister af te leggen stak ik mijn hoofdlamp aan. 
Een handig voor- of nadeel bij een lamp is dat je vaak een mooi overzicht hebt wat zich afspeelt net voor en achter je in het wedstrijdverloop. 
In volle finale kon ik dankzij het betere zicht en het blijven duwen bergop nog een verrassingsspurt uit de benen toveren en zo beslag leggen op de 2de plaats.

Nu rest er mij nog een stevige blok waarin volume en pacing op de voorgrond treden. 
Mijn 3-wekenblok zal ik afsluiten met een stevige duurloop op de North-C-Trail,  om daarna fit te geraken voor de Eco Trail van Paris.

Een korte terugblik

Het einde van 2015 is reeds gepasseerd. 
Tijd eens om eens achteruit te kijken, in grote lijnen, wat dit jaar op sportief gebied inhield voor een wannabe zoals ik en mezelf.
Om het simpel te houden had ik mijn sportief jaar 2015 uitgetekend vooraf met een paar speer- en piekmomenten met in de aanloop daarvan wat sportief/amusement/ik-wil-niet-alleen lopen/momenten. 
Qua speer en piek stond in de sterren geschreven dat ik vlijmscherp en barstens vol vertrouwen aan de meet moest staan in Parijs, namelijk bij de eco-trail, en daarna bij de ultra versie van La Bouillonante om dan in rechte lijn toe te werken naar het walhalla voor ultra-traillopers: de UTMB.

Nadien zou ik proberen om het jaar in schoonheid af te sluiten in een 2-luik Euwerwauer en de Houffa Trakks trail.
Nadien kon ik  mezelf belonen of eerder straffen met obligate rust.  Eventjes de riem eraf... 
Het belonen zit hem dan eigenlijk eerder in het mentale aspect, waarbij ik mijn geest wat rust gun om niet telkens te moeten puzzelen met trainingen, gezinsleven, fulltime werk en sociale leven.

Een straf, die pauze, want sporten in de buitenlucht is voor mij een vorm van ademen.
Doe ik het niet, dan klopt het niet.  Het is een noodzaak geworden in mijn leven.  Met alle afkickverschijnsels tot gevolg wat zich vertaalt in gezelligheid opzoeken in bierkroegen...dat zich onmiddellijk vertaalt in een "plus" op de weegschaal.

Van al dat gerust en die gezelligheid ben ik uiteindelijk gekomen tot een macro-planning van mijn sportief jaar 2016.
Het eerste grote doel zou terug ergens op de eerste etage van de Eifeltoren moeten liggen en 80 kilometer ervoor. 
Mijn betrachting is om met een nog beter gevoel te finishen in de Eco trail Paris.

Daarna zoek ik terug het terrein op in de Ardennen: de eerste maal in La Bouillonante en de tweede maal in de Trail des trappiste (100K). 

Niet veel later, een slordige 5 weken daarna, trek ik richting Italië voor de Ultra trail Lavaredo.  Een eerste kennismaking met de Dolemieten.
En ten slotte om de zomer af te sluiten zal ik eind augustus aan de start staan in Courmayeur om terug de CCC te lopen.
Tijdens het najaar hoop ik om samen met een mooi team de tricolore te mogen gaan vertegenwoordigen in Portugal tijdens het WK trail.

Een nieuw begin en een terugblijk is ook altijd een moment om een dankjewel te zeggen tegen de mensen die me omgeven en me begeleiden in het nastreven van mijn dromen.

Sinds vorig jaar werk ik samen met Christophe, de bezieler van Trakks. 
Dankzij Trakks kon ik dit jaar rekenen op de steun van Suunto, en vanaf volgend jaar komt daar ook
Compressport bij.
Het team van Elements met aan het hoofd de gebroeders Declerq die mij al steunen van "in die beginne" met het merk Patagonia.
Voor al mijn sportvoeding kan ik ook al een aantal jaar terugvallen op kennis en de steun van Didier met Overstims.

Door het blijvende vertrouwen en de steun van mijn commerciële partners vind ik de kracht om op moeilijke momenten door te zetten.
Maar mijn gezin is uiteindelijk mijn grootste steun, de plaats waar ik weg kan met emoties: tranen van geluk of ontgoochelingen...
Het zijn mijn dochters Elle en Bes die mij blijven mentaal motiveren als ik in een ultra door het ijs dreig te zakken.  Het is mijn vrouw Leen die mij 100% steunt, verzorgt en mijn wonden likt.  Mijn vrouw is de grote motor achter thomastrailrunner.
Dank ook aan mijn trouwste supporters, mijn ouders, die overal op post staan.
Dank al diegenen die mij vergezelden en diegenen die mijn pad kruisten en me een glimlach gaven tijdens één van mijn lange trainingen.
Dank aan iedereen die gelooft dat je van sporten een beter mens wordt.

De laatste wapenfeiten 2016

Laatste wapenfeiten dateren reeds van enkele weken geleden. 
Niet zo lang geleden heb ik mijn trailseizoen afgesloten/geschoten en dit in de HouffaTRAKKS trail.

Twee weken voordien had ik reeds wat kruit verschoten in de Luxemburgse klassieker 'Uewersauer trail'. 
De Uewersauer trail is een aanrader voor diegenen die houden van een snel beloopbaar parcours doorheen een schitterend decor en waarvan de organisatie top is.
Ik had na mijn UTMB syndroom mijn zinnen gezet op deze Luxemburgse klassieker omdat ik vooraf wist dat de bezetting in deze koers tamelijk stevig is, en ik zo nog snel wat ITRA-punten wou sprokkelen.

Na een vlotte start was er vrij snel een afscheiding vooraan. 
De eerste 2 kilometers waren zeer makkelijk beloopbaar, waardoor het tempo vooraan hoog lag.   
De eerste technische, steile afdaling meldde zich en daar moest ik onmiddellijk de kop laten gaan. 
In een mum van tijd was de voeling met de kop van de wedstrijd volledig weg en viel ik op een 5de plaats. 
Deze 5de plaats zou mijn deel worden in deze mooie wedstrijd.  Na afloop kon ik best tevreden zijn met mijn sportieve prestatie.  Ik kon de motor netjes laten draaien op cruise control, op de tussenstukken, en kon probleemloos bijschakelen op de stukjes bergop. 
En tijdens de wedstrijd vond ik het plezier terug om naar beneden te lopen.  Een opsteker dus.

Twee weken later had mijn hoofdsponsor Trakks zijn kamp opgezet in Houffalize.  Trakks was één van de hoofdpartners van  de X-trails winter editie.
De X-trails is een meerdaags sportief feest waar er kan gekozen worden uit verschillende afstanden.  Voor mij was een eendaagse wedstrijd voldoende om mijn ADHD-peil terug weer onder controle te krijgen. 
Ik koos echter wel voor de langste afstand, de 50K. 
Een logische keuze als je weet dat mijn motor beperkt is in toerental. 
Ik beschik over een zware diesel met een grote tank.  Rekening houdende met deze wetenschap dacht ik voordien dat ik wel aardig uit de voeten zou komen op zo'n parcours. 
Maar ik had er wel geen rekening mee gehouden dat er 2 snelle hengsten aan de start zouden staan die over een veel vinnigere en sportievere motor beschikten dan bij mezelf. 
Twee puur-sang-snelle- benzinemotoren waarvan hun maximale toerental het tweevoud is dan het mijne. 

Bij de start trapten Boris Rolin (latere winnaar) en Vincent Siringo keihard op de gas. 
Ze trokken onmiddellijk de kraan open. 
Voor mijn zwaardere carrosserie en wat loggere motor was dit moordend. 
De stoom schoot uit mijn oren en uit mijn gat. 
Ik voelde het donderen in Keulen en was zo snel op achtervolgen aangewezen. 
Eventjes dacht/hoopte ik dat ze zich vooraan zouden verslikken in het hoge tempo.  Maar niets was minder waar.  Al vrij snel werd het duidelijk dat die 2 volbloeden elkaar motiveerden om te blijven 'gaan'.
Het tijdsverschil tussen de snelsten en de eerste achtervolger werd steeds groter.
Toen besloot ik om mezelf niet in de vernieling te lopen en gewoon gezellig te cruisen door het landschap.  Wat uiteindelijk een wijze beslissing was...
Zo kon ik vrij comfortabel beslag leggen op de derde plaats. 
Bij deze had ik een eind gezongen aan mijn winteroffensief.

Enkele vaststellingen tegen het eind van het jaar: 
Mijn zomerse voorbereiding voor de UTMB heeft dus duidelijk ferm in mijn snelheid gehakt.... of is het mijn lichaam die zich zowaar wat moet onderwerpen aan de eerste fysieke ouderdomstekenen.  Mentaal blijkt alles nog in orde te zijn want mijn humor bestaat nog steeds uit de humor van een doorsnee puber die buldert van het lachen bij het leedvermaak van zijn medemens die ergens tegenaan knalt of vanaf valt. 
Dus daar heeft het ouderdom proces zich nog niet gemanifesteerd. 
Ik hoop echter dat ik nog lang kan verder dijen op het elan van een puber in zijn midlife met een sportieve droom voor ogen.

Houffa TRAKKS trail voorbeschouwing

Zoals afgesproken zal ik dit weekend mijn sportief trail seizoen afsluiten in de Houffa Trakks trail.

Zoals de naam het laat vermoeden speelt zich dit af in het Zuiden van onze Ardennen meer bepaald in Houffalize en wordt deze trail ondersteund door hoe kan het ook anders de "trailrunshop" Trakks.

Ik hoop er samen met een bont gezelschap het mooie weer te maken vooraan in de koers van de 50K.
Een omloop van 50K met een typisch Ardens karakter, korte maar krakkende klimmetjes, een gladde onstabiele ondergrond door de aanwezigheid van tonnen spekgladde  modder en een tapijt van bladeren met "ik weet niet wat eronder zit".  Deze omloop zou ons moeten doen krakken in volle finale.

De weercondities zin op en top een mix van winter en herfst.  Vochtig, koud en nat.  Hoe koud of hoe nat dit nu allemaal zal aanvoelen in het heetst van de strijd is de "Grote" vraag om voor het correcte kleding ensemble te kiezen.  Ik volg alvast de raad op van tante Kaat en kies voor verschillende laagjes.

Hoe de benen en het lijf voelen?  Prima?  Ik heb er voor gekozen om mijn winter offensief af te sluiten in een tweeluik.  Een 2-tal weken geleden heb ik deelgenomen aan de Uewersauer trail.  De trail van Luxemburg.  Na een vlotte en snelle start kon ik netjes beslag leggen op een 5de plaats.  Deze 5de plaats zou niet meer wijzigen tot op de meet.  Ik kon netjes gecontroleerd mij wedstrijd uit lopen.  Gecontroleerd-diegenen voor mij waar véél te snel voor mijn capaciteiten, en achter had ik 2 jagers die ik mooi kon afhouden-. 
Met een 2-tal weekjes om te bekomen hoop ik dat ik voldoende gerust-geprepareerd ben voor mijn laatste trail van 2015.  De conditie is prima en hopelijk ben ik nog fit genoeg om met scherp te schieten. 

Nadien volgt een korte periode van rust en planning naar 2016.  Voor 2016 is er alvast een kleine wijziging op sportief-ondersteunend vlak.  Meer nieuws volgt...  Maar nu eerst knallen!