snelle kilometers

Een dikke maand verder, na mijn avontuur in de TDS.  En een goeie maand verder bij de kiné.
Tussen Courmayeur en Chamonix moet ik ergens een overbelastingletsel opgelopen hebben.  Blijkt dat ik te weinig vanuit de "poep" loop.  Wie had dat gedacht dat het lichaamsdeel die bij mij hoofdzakelijk dient om bedwelmende gassen te produceren en mest te produceren die net onder de normen van het Mest Actie Plan vallen, nog een andere functie hebben.  Blijkbaar loop ik te veel op mijn bovenbenen en dient die welriekende poep ervoor om mijn beweging mooi te kunnen geleiden.  Bij mij niet harmonieus afgestelde spieren zou dit ervoor zorgen dat mijn loopbeweging wat inzakt, na mijn landingsfase, waardoor bepaalde spieren en pezen wat overbelast worden, zeker indien ze blootgesteld worden aan arbeid van +20 uur.  Een mens zou van minder beginnen kraken en piepen.  Bij mijn logische interpretatie valt dit onder te veel hooi op je vork willen nemen. 
Maar nu wordt de koe bij hoorns gevat.  Nu de dagen wat killer worden is het eigenlijk het geschikte moment om mijn carrosserie wat te verstevigen rond de poep en de rompzone.  Vele grondoefeningen moeten van mij een beter, sterker en misschien zelf sneller mens maken.
Met deze gedachte in mijn achterhoofd liep ik afgelopen week nog eens een exacte 10K op het biljart vlakke parcours van de Berenloop en dit in mijn hometown Beernem.  Na wat amusement en gespeel liet ik hinds een chrono opmeten van zo'n 35'30", net geen 17km/u.  Wat tegenvallend maar logisch is gezien je mijn trainingen bekijkt van afgelopen maanden.
De week erna besloot ik om ergens in Lummen te starten in een 35K trail.  Gezien Lummen zich niet geografisch situeert in het hooggebergte en aangezien er op de topografische kaart van Lummen en omstreken nergens hoogtelijnen zijn te bespeuren van +150m ging ik ervan uit dat het wederom snelle kilometers zouden worden.  En inderdaad van bij het startshot werd mijn stilstaande fase abrupt gewijzigd naar een snelle loopfase en een eindje verder omgekeerd zonder veel erg.  Een gladde modderplek zorgde ervoor dat ik de hechtingen opgelopen in La Bouillonante eens wou testen.  Een onzachte knieval op linkerknie, met enkel een zwarte knie tot gevolg concludeerde dat de dokter prima werk had geleverd.  Terug rechtgekrabbeld kon ik terug de gas diep intrappen, supersonische snelheden toonden mijn Garmin van 16 à 18 per uur, dat ik dit niet kon volhouden wist ik voorhand, maar door kwistig om te gaan met mijn energie wist ik reeds een aardig "gatje" te maken na de passage van de 10K.  Door mijn koers zo in te delen liep ik eigenlijk tot aan de streep solo door het bos.  De organisatoren zorgden er wel voor dat ik tijdens die 35K mij niet verveelde, de aaneenschakeling van vele leuke tracks zorgden ervoor dat mijn ritme niet echt volledig stil viel.  Het rennen door smalle tracks inspireerden mijn benen om sneller te gaan.  De wat mindere stukken kregen de benen wat meer rust.
Na 2u22' kon ik dan tevreden  de meet bereiken.  Het had deugd gedaan om nog eens door een ongekende streek, die nadien zeer mooi bleek te zijn, gerend te hebben, met een eerste plaats tot gevolg.
Het feit dat ik solo goed mijn tempo heb kunnen controleren heeft mij vertrouwen voor de toekomstige trails.  Graag zou ik nog een 2-tal trail lopen om nadien het glas te heffen op het nieuwe jaar.

Podium Lummen

The story...

Ultra trailrunning is een mentale oefening.  Dit werd nogmaals bevestigd tussen Courmayeur en Chamonix. 
Vooraf had ik een ambitieus plan op poten gezet met als doel rond 01u30 de klus klaren en daarna "potten" gaan pakken.  In niet minder dan 18u30' zou ik hollen vanuit de Aosta vallei naar Chamonix, ambitieus maar haalbaar.  Ambities maken een man sterker en het leven is aan de durvers, "do or die"
"no pain no gain", "suffer and glorie"  met deze "wijze" woorden vertrok ik voor mijn koers.
Eénmaal we los gelaten werden te Courmayeur werden we vrijwel onmiddellijk de lucht ingekatapulteerd richting Col Chavannes met een knikje aan de Lac Combal.  Tijdens dat eerste kleine knikje kreeg mijn zelfvetrouwen reeds ook een klein tikje.  Het dalen verliep moeizaam, tijdens de eerste afdaling was ik een obstakel voor de snellere dalers.  Meerder malen heb ik mij dan geparkeerd en de anderen voorbij laten zoeven
Na de eerste makkelijke afdaling volgde de korte klim naar de Col Chavannes.  Toen verliep alles nog ongeveer naar wens.  Alles onder controle, straks zou ik wel terug voorwaarts schuiven in het klassement.
Na Col Chavannes lag een autostrade, een stuk waar menig traillopers hun neus voor op trekken.  Een mooie rechte strook van zo'n 9K licht en makkelijk lopend.  Vooraf tijdens mijn verkenning wist ik dat ik hier met de rem op moest lopen, het gevaar sluipt in makkelijke stukken dat je tijdswinst niet opweegt tegen de spierschade.  Meerdere malen checkte ik de GPS om te zien of ik niet te snel ging, na 10 minuten aan de gecontroleerde snelheid van 13 à 14 km/u besloot ik plots om een nog ongekende reden even de grond van naderbij te gaan bestuderen.  Na een korte check zag ik dat het enkel wat schaafwondjes waren, maar belangrijker mijn "durven" had weer een gigantische dreun geïncasseerd.  Het tempo werd plots herleid naar een magere 12km/u.
Achteraf bekeken heb ik tijdens mijn val niet alleen mijn beker verloren, maar vooral belangrijker mijn "fighting-spirit" als een geslagen hond heb ik mijn TDS nog uitgesukkeld.
Het bleek al snel dat de planning (zie boven) in de war was.  De stukken die naar de "hemel" reken kon ik nog plaatsen onder de noemer "doenbaar" maar de stukken naar de "hel" verliepen inderdaad "hels".
Met het idee dat de koers bijlange nog niet gelopen was besloot ik het toch rustig aan verder te doen en heelhuids te arriveren in Chamonix.  Het ambitieuse plan en de rendez-vous om half twee te Chamonix waren reeds gaan vliegen.  Toen wist ik reeds dat ik om half twee niet onder de douche zou staan, maar dat mijn getekende lijf zich ergens zou bevinden tussen de Col de Tricot en eindstreep, het liefst meer in de richting van de verlossende eindstreep.
Na 50K arriveerde ik in Bourg Saint Maurice, daar stond mijn team mij op te wachten aan de verzorgingspost.  Jan, manu en kleine Maurice zorgden voor verse batterijen en nieuwe hoop.  De strijd was nog bijlange niet gestreden, er zouden nog vele lijken vallen (waaronder ik 2 x letterlijk).
Een verse drinkzak en een handvol Coup de Fouets en anders lekkers  die mij verder richting Passeur de Pralognan moesten stuwen, dit waren mijn ingrediënten  om de volgende moeilijkste 12K te overbruggen.  Voornamelijk ging het bergopwaarst richting Passeur en dus schoof ik ook wat meer op in het klassement, opwaarts, maar in een kleine afdaling schoof ik terug afwaarts.  Dit scenario zou zich herhalen tot aan de meet van Chamonix.
Het heen en weer geschuif en het bengelen aan de rekker wil ik U besparen.  Wel kan ik U meegeven dat door al dat geschuif en onhandig geklungel de moed steeds dieper in de schoenen zakte.  Op zo'n momenten is de mentale weerbaarheid en de drang om te finishen de grootste drijfveer.
Door je lijf zo lang te tergen kom je plots uit je comfortzone, langzaam maar zeker dooft het licht uit.  Er was totaal geen sprake meer van een persoon vol vertrouwen, wat overbleef was een persoon die klaar was voor de schroothoop.
Omstreeks 4u30 toen de kabouters nog praten en de mensen nog sliepen arriveerde ik als 87ste de eindmeet, 21u24' en 12 luttele seconden dit was de uitslag van een tocht van 119K en 7250 hoogtemeters tussen Courmayeur en Chamonix.
Ontgoocheld over het resultaat zeker, diep ontgoocheld.  Een miscalculatie van zo'n 180 minuten is niet niets.
Tevreden van de eindmeet bereikt te hebben, meer dan zeker.  De fysieke pijn weegt niet op tegen de mentale strijd die ik geleverd en gewonnen heb tegen mijzelf.
Mijn eindconclussie en eigenlijk belangrijker dan al die zever over schuiven en schuiven.  De TDS is geen wedstrijd voor een laaglander die daalt als een persoon met een beperkte mobiliteit met (te) grote ambities.
Volgende keer beter, aan die woorden trek ik mij op...

Met dank aan www.overstims.com en www.patagonia.com
en vooral niet te vergeten Jan, Manu en Maurice voor de goede zorgen tijdens en na de wedstrijd.  En aan iedereen die mij op een of andere manier geïnspireerd heeft tijdens mijn tocht...

countdown

Met nog enkele nachtjes slapen te gaan nadert het startschot van de TDS.  27 augustus iets voor 07u00 zullen de zenuwen door mijn keel gieren enkele minuten later zou alles op zijn plaats moeten vallen stap voor stap, dichter en hoger richting Chamonix.  Dit zal echter niet gaan zonder slag of stoot.  Met de wetenschap dat ik mijn lijf en geest met precisie heb afgesteld op die ene wedstrijd vertrek ik toch met enig zelfvertrouwen richting Alpen.

De wedstrijd op zich valt in te delen in 3 stukken.

Het voorgerecht:
Van start Courmayeur tot Bourg Saint Maurice, met als voornaamste pijnpunten Arete du Mont-Favre, Col Chavannes en de Col du Petit Saint Bernard.  Een parcours die zich verraderlijk snel presenteert.  Het grote gevaar van die eerste 50 makkelijke kilometers is het onderschatten van het vervolg...

La piece de la résistance:
Van Bourg Saint Maurice naar Les Contamines.  Bij het verlaten van Bourg Saint Maurice wordt je gewoon op een berg geknald.  Bijna 2000 positieve hoogtemeters zullen zelf de Goden en de half Goden laten piepen en kraken.  Rond Passeur de Pralognan zal mijn gezond verstand??? mij moeten temperen om de technische secties zonder risico's te nemen.
Daarna aanschuiven aan het buffet aan Cormet de Rosselend om dan vervolgens te hollen-lees wandelen- over de Col de la Sauce, Col Est de la Gitte en de Col du Joly om vervolgens binnen te rollen in Les Contamines.

Het dessert:
Na het verlaten van Les Contamines zou ik in goede omstandigheden de nacht moeten induiken.  Met als belangrijkste hindernis Col de Tricot.  Daarna is het en zal het wellicht met mij alleen bergafwaarts gaan richting Chamonix.

De after party:
Eens over de meet kan het dansen beginnen.
Mijn lijf sleuren naar de laatste bevoorrading.  Eenmaal het borstnummer weg is gaat alles plots veel trager en doet alles veel meer pijn, zoals je zak gaan zoeken en je naar de douches slepen.  Eenmaal je terug "fris" ruikt, maar je vaststeld dat je voeten en benen volledig om zeep zijn, kan je ofwel de podoloog gaan zoeken om finaal hopelijk in je bed te belanden.

Waarom zovelen dit allemaal de max vinden....   God zal het weten, waarom zijn de bananen krom...

Hoe schat ik mezelf in...  De grote ervaring van de pure Ultra ontbreken mij. Het voornaamste zal zijn om mij vooral bezig te houden met positieve zaken, mij wat laten mee voeren op de positieve golf en mij te focussen op het goeie ritme. 
Ook mijn voedingsschema zou er voor moeten zorgen dat de tank niet leeg loopt.
Qua drank staat er op het menu Overstims hydrixir lange afstand, water, cola en soep.
In de aanvang fase probeer ik om wat vaste voedsel tot mij te nemen.  Overstims chocolade bar en perf'n délice repen.
Naarmate de wedstrijd vordert zullen de Overstims energix en de antioxidant vloeibare gels en de cafeïne gel de belangrijkste brandstof vormen in verschillende smaken.
Op de stukken bergop zou de Overstims Coup de Fouet moeten zorgen voor instant energie.
Op de bevoorradingsposten zullen chips en zoutkoeken zorgen voor een aangename afwisseling.

Nadien volgt een periode van rust het plan is om de loop schoenen een 2-tal weken op de mat te laten staan.  Maar eerst proberen te genieten van 120 zuivere kilometers.

so far so good

Dat lopen en in het bijzonder de ultra versie ervan voor de helft "mental skils" vergt en de rest de benen en de pure kracht.  Heb ik afgelopen weekend kunnen ervaren.
Dit weekend stond de laatste lange duur loop van om en bij de 5 uur op het schema.  Het leek mij een uitmuntend idee om dit te laten plaats vinden in een trail , deze van  Val d'Heure.
Op papier zag het er een makkelijke klus uit 56 lopende kilometers met slechts 1500 hoogtemeters. 
Het grote nadeel van wedstrijden is dat je in feite te snel loopt om een goeie training af te werken.  Door de mentale zwakheid en de fysieke sterkte worden de eerste kilometers vaak te snel gelopen.  Uiteraard wordt dit logischerwijs omgedraaid, vraag is wanneer, wanneer  moet je mentaal sterk zijn om je fysieke zwakte te kunnen negeren.  En vooral, belangrijk, wat je kan je doen om dit kantel momenten  zo lang mogelijk uit te stellen....  Inderdaad, door trager te starten, dus door mentaal sterk te zijn in de begin fase, om dan later in eind fase minder zwakheden te moeten tonen...
Om een lang, te lang verhaal bij mij inziens kort te maken.  Het was broeiend heet, veel te heet voor veel denk- en loopwerk.  Tot 2 maal heb een slordige 6 kilometers moeten overbruggen zonder een spetter drank.  Tijdens de eerste ronde was ik iets sneller door mijn Overstims lange afstand gegaan, na 30K waren de bidons leeg en liepen de benen vol.  Na 36K bevoorrading genomen en terug 2 volle bidons.  Maar over halfweg was de drank reeds verdwenen in mijn overgekookte lijf.  Hoofdpijn, sufheid en lustloosheid waren bijgevolg mijn deel.  Niet de ideale ingrediënten om je lijf te blijven voortstuwen.  Pompende beats of joelende meisjes kunnen de pijn verzachten.  Maar bij gebrek aan beiden was ik aangewezen op mijn geest.  Op dat moment had ik noch de perverse hallucinaties van ontblote joelende groupies en/of de beats en "the girls" van Tomorrowland.  Op dat moment besloot ik, of was het een automatisme om mijn overgekookte geest af te sluiten en mij slechts te focussen op het goede ritme.
In minder dan 5 uur om precies te zijn in 4u57'12" bereikte ik dan toch de finish, anderen hadden er minimum een kwartier meer voor nodig.  blijkbaar was ik niet de enige die problemen had met de hitte.
Na afloop de rekening kunnen maken.  Niet alleen in horeca aangelegenheden, maar vooral bij sportieve aangelegenheden blijkt dat mijn vochtballans op pijl houden van cruciaal belang is.

Tijdens de wedstrijd dronk ik volgende:
- 4 * 60cl Overstims hydrixir longue distance
-1 * 60 cl water
-5 bekers (1 liter) water
- 2 overstims energix vloeibare gel
-2 overstims antioxydant vloeibare gel
- 1 overstims coup de fouet vloeibare gel
- 1 overstims Cafein Gel


Nu de benen langzaam klaar beginnen maken voor hun tocht van Courmayeur naar Chamonix.  Rust en mind-feeding zullen hier de hoofdbrok vormen.

op zoek naar ...

Afgelopen weken heb ik mijn vrije tijd kunnen vullen met het optimaliseren van mijn lijf om eind augustus, zo fit en zo sterk mogelijk aan de start te staan in Courmayeur.  27 augustus om 07u00 plaatselijke tijd schieten ze daar de TDS op gang.

De TDS een ultra vanuit Italië  naar het Blankenberge van de Alpen Chamonix Mont Blanc.
Daartussen liggen zo n 120 kilometers en een slordige 7250 hoogtemeters.  De moeite dus om een degelijke voorbereiding te overwegen.  Niet simpel voor een inwoner van het platte, zonder hoogtemeters laagliggende Beernem.

Een degelijke voorbereiding vereist dus het nodige denkwerk waar je je vakantie wilt door brengen, de platte Belgische kust, de Franse Cote d' Azur of een tropisch eilandje.  Mijn oog was des tijds gevallen op de Franse charme van de Mont Ventoux.  Vanuit ons basis kamp Vaison la Romaine opereerde ik op zoek naar leuke single tracks en wat hoogtemeters.  Een obligaat bezoek aan de top van die Ventoux mocht zeker niet ontbreken op het programma.

Een aantal weken later stond het parcours van de TDS op het schema.  Doel was een gezonde mix van sport en spel.  De voornaamste herinnering van deze trip was dat het wel degelijk om een ultra ging.  Vele kilometers gecombineerd met duizelingwekkende hoogtemeters en technische passages.
De belangrijkste les was een les in nederigheid, deze koers zou moeten gelopen worden met het nodige respect voor de bergen.  Te vroeg het gaspedaal indrukken zou leiden tot kortstondige glorie gevolgd door een ultra lange lijdensweg.

Deze twee uitstappen zouden mijn verhaal eind augustus  een positievere noot moeten geven dan vorig jaar .
Met deze wijze wetenschap trek ik eind augustus naar Courmayeur.  Deze week ben ik nog aktief tijdens de trail Val d' Heure, een nationale  trail over 56 kilometers over vermoedelijk een makkelijk terrein.  Dit zou mijn laatste lange training zijn.  Daarna wordt het de benen verzorgen en de geest voeden.

42,195k asfalt en beton

Oorspronkelijk broedde ik op het idee om de GR57 te lopen tussen Angleur en Gouvy, goed voor zo'n 185 kilometers loopplezier in de Ardennen met de Ourthe als belangrijkste gids. Voor het traject tussen Angleur en Gouvy had ik gerekend op 2 dagen en eventueel een optie op een halve dag.
Maar omwille van professionele redenen kon dit feestje niet doorgaan.  Last minute werd alles afgeblazen.
Mijn kas opwreten was één optie, meedoen aan de voetbalgekte was een andere optie.  Of starten op de avond marathon te Torhout.  Aangezien Torhout op een steenworp van mijn "home-Town" Beernem ligt was de keuze snel gemaakt.  Ik had er  in mijn vroegere leven als "marathon loper" nog nooit aan de start gestaan.  Dus was dus nog een reden om de asfalt banen van het Houtland te verkennen tussen Torhout en Ruddervoorde.  Deze nationale baan zou de set zijn van het slagveld van "de nacht van Vlaanderen".
Met de wetenschap dat ik vroeger lange weken trainde en veel te zien was op de piste om intervallen af te werken aan super sonische snelheden en kilometer maalde voor dat ene doel, zo snel mogelijk 42,195K lopen met het verstand op nul.  Wist ik dat mijn voorbereiding die voorbereiding was van een student die zijn blok gesleten  had op een exotisch eiland of aan één of andere toog.  Met slechts 3 weken trainingsarbeid na een periode van blessure, wist ik dat de almachtige Goden mij zéér gunstig moesten gezind zijn om een top prestatie te leveren 
De afstand zou niet het grootste probleem zijn, maar de snelheid vooraan waar snelle jongens en heren zich proberen te meten met elkaar en lopen tegen de klok.  Daar zou het schoentje gaan wringen.  Dus had ik mezelf voorgenomen om mijn strijd te leveren op de 2de of 3de linie.
De eerste wedstrijd helft verliep verbazend zeer goed, ik liep bij de eerste doortocht op schema van 2u40'.  Maar bij het verlaten van de eerste ronde voelde ik reeds dat ik aan de rekker zou gaan hangen.  Ik voelde dat mijn benen net iets minder voorzien waren van buskruit, mijn 2 gezellen hadden wellicht een betere voorbereiding af kunnen werken.  Na 32K en wat geklungel (door mijn toedoen) in de drankpost moest ik een gaatje laten van een 20-tal meters.  Menig marathonlopers zullen wellicht weten dat op die moment gaatjes toelopen van slechts 20-meter bloed, zweet en krampen kosten.  Met dit in het achterhoofd en vooral door de mentale tik om te moeten "lossen" liet ik mijn 2 gezellen begaan.
Voor het verdere verloop had ik gevreesd voor de spreekwoordelijke man met de hamer.  Gelukkig viel de klap mee, ik kon mij blijven focussen op het juiste ritme, of net iets onder het juiste ritme.  Maar hoe dan ook de focus bleef er en systematisch nam ik mijn sportgels binnen op de geplande momenten.  Zo verloor ik niet de controle en kon ik makkelijk nog binnenlopen aan een 14 a 15km/u.
Een chrono van onder de 2u45', daarmee kon ik huiswaarts keren.  Een mentale opsteker en nu verder werken richting Alpen.

Gedurende de marathon heb ik volgende producten opgenomen:
-Overstims Hydrixir Antioxydant (smaak mojito)
-Overstims Energix vloeibaar sportgel
-Overstims Antioxydant sportgel vloeibaar
-Overstims coup de foute vloeibaar instant energie sportgel

for performances
 

Vooraf:
3 dagen vooraf Overstims Malto antioxydant, 2 liter daags
Een uur vooraf Overstims Warm' up

Nadien:
Overstims recup

terug de veters aantrekken

Na mijn noodgedwongen rust van een 20-tal dagen kan ik terug de veters wat strakker aanbinden  van mijn loopsletsen.
Twintig dagen lang heb ik mij gespecialiceerd in het parcours tussen bed en zetel daarin zaten wel een 4-tal hoogtemeters met een stijgingspercentage waar vele traillopers zouden van gaan duizelen.
Twintig dagen lang heb ik vooral in horizontale positie gelegen, met een linker been recht en stijf.  Twintig dagen lang heb ik mij vervolmaakt in het mixen van gin, tonic, wijn, bier en andere distillaten, dit overigens met "sexy gerechjes" en ander gegrild vlees.  Gelukkig waren de weergoden mij gunstig gezind en kon ik mijn vel laten bruinen in terug een horizontale positie, daar waar dit anders gebeurt in een of andere sportpositie.  Twintig dagen lang dus een lam-tam-futloos bestaan.
Maar nu na twintig dagen overdreven rust en 1 kilo zwaarder-ik prijs de God, om slechts die ene kilo-kan ik terug zachtjes gaan zweven in de bossen.  Twintig dagen heb ik mij voortbewogen op deze planeet zonder enige zweeffase, telkens was er wel nog ergens contact met de grond/zetel/stoel/bed.  Het is ongeloofelijk hard om te moeten constateren dat de gewone simpele duurloopjes een straffe uitdaging geworden zijn.  Na een half uurtje joggen beginnen de bovenbenen reeds te protesteren en begint de zuurtegraad in de 4-koppige dijspier op te lopen tot alarmfase II .  De motor sputtert gelukkig nog niet tegen, maar de carrosserie heeft blijkbaar problemen met de belasting die ik mijn lijf opleg.  De zweep bovenhalen en mijn lijf de sporen geven zoals ze doen met volbloed renpaarden zou geen wijze beslissing zijn.  De zachte aanpak, een loopje met mijn Madame.  Kortom een gezonde opbouw zal hier dus van cruciaal belang zijn.  Niet gooien met kilometers, geen kilometers malen, geen vermoeidheid opbouwen.  Maar een mix van duurloopjes, krachtoefeningen, fietsen, zwemmen en vooral goed herstellen.  Mijn duurvermogen zou ik terug opbouwen met de fiets tussen de benen.  En de kwaliteit zou ik ergens terugzoeken op de looppiste en bos.
Na een maand zou ik mij dan terug eens willen wagen in de Ardennen en de Alpen, dit echter zonder enig startschot, borstnummer of finishlijn.  Gewoon terug de draad opnemen op eigen ritme.  Terug op avontuur trekken voor een paar dagen en genieten van de endorfine en de natuur.
En zo hoop ik om tegen eind augustus klaar te zijn voor mijn "nieuwe start".