de rode draad

Gisteren na een slapeloze nacht vertrokken naar Bouillon, daar zou ik proberen om een gooi te doen naar een mooie ereplaats in de trails der trails der moeder aarde op het Belgische grondgebied.
Grote ambities en mooie plannen, maken de man of kraken de man...
Voor de start alles checken en dubbel checken, het parcours nog snel eens overlopen in de geest, want verkeerd lopen is dodelijke in volle finale.  Nog een warm up drink van Overstims en een energix gel en we zouden er klaar voor moeten zijn.  Gepakt in in mijn battle dress (Patagonia pro short en fore runners sleeveless en aan de voeten de Everlongs) begaf ik mij richting poort van het fort van ene Godfried.  Daar zou men ons knallen en zo op het parcours loslaten.  Maar eerst eens het deelnemers veld aanschouwen van op de eerste gelederen, daar viel het op de sfeer meer gespannen was dan bij een doorsnee trail.
Eenmaal men de start had gegeven-ik had geen schot of iets dergelijks gehoord, enkel een gast die wegliep en riep dat de start reeds was gegeven- begon de groep zich in beweging te zetten.  Ik meldde mij attent vooraan en liet de snellere lopers van de 35K begaan. Na 10 minuten wedstrijd had ik reeds vriendschap gesloten met een Franse student uit Grenoble die studeerde in België, hij bleek niet de eerste de beste want volgens het korte verhaal had hij zich reeds kunnen meten met de besten van deze planeet, net niet buitenaards dus en waarschijnlijk geen partij voor een gast van de Lage Landen.  Maar met het idee om mij niet zomaar naar de slachtbank te laten leiden besloot ik zijn spoor te volgen.
De eerste hindernis bood zich aan een klein pittig klimmetje gevolgd door een klein pittige afdaling waarna we door een beekje moesten rennen en springen om daarna....
Patat, hup in een fractie viel de wedstrijd voor mij in zijn definitieve plooi.  zoals iedereen sprong ik naar een steen in de beek om daarna even gracieus of eerder onhandig naar een andere hoop stenen te springen, om daarna de killer look terug op zetten en om flink door te "peren".  Helaas buiten mijn wil was ik in plaats over de beek in beek.  Iets was fout gegaan in dit korte niet moeilijke manoeuvre.  Ik was pats op mijn bek/smoel of beter gezegd op de linker knie gegaan en scherpe steen besloot om een eind te brengen aan mijn avontuur.  Eerste reflex was "miljard" nu al nat, terug recht krabben en vlammen.  Maar bij het eerste opzicht maakte de pijn in de knie plots plaats voor een ongemakkelijk gevoel in de maag.  Een hallucinant beeld mijn knie was in flarden gesneden in tweeën gehakt door een scherpe steen.  De strijdsgeest werd abrupt vervangen door een angst, een angst voor wat nu.  Dat de wedstrijd voorbij was was enkele seconden voorheen door mijn geest gegaan. Maar nu dook een panische angst op, van zal ik ooit nog kunnen lopen/wandelen.  Het gevoel en het zicht op mijn gapende knie, zorgde voor een ronddolende maag die op kotsen stond en de geest die eigenlijk gewoon de geest wou geven.
Van al dat negatieve heb ik wel een grote les geleerd, een les van menselijkheid, een les van het ongelofelijke medeleven van de lopers die hun klassement voor enige tijd in de frigo plaatsten.  Het raakte mij enorm dat velen mij hulp boden.  Zelf iemand die volledig zijn koers aan de kant schoof en mij begeleide richtlijn hulpverleners.
Dus weer een lesje in nederigheid geleerd, de gevaren schuilen in de kleine hoekjes.
Pech was de rode draad doorheen mijn voorjaar.  Nu bang afwachten naar het definitieve verdict van de dokter...

linker knie...  even uit competitie-modus
 

voorbeschouwing "la bouillonante"

Dit weekend staat op het menu de moeder der trials, la Bouillonante.  Een trail die al een tijdje op mijn lijstje stond.   Gezien zijn reputatie, mocht deze niet ontbreken op het lijstje van "been there done that".
Het moet wel gezegd zijn dat deze trail in de planning met een dikke rode bol was aangeduid.  Hier heb ik naar toe gewerkt.  Na de bittere pil van Spa doorgespoeld te hebben.  Heb ik mij vrij snel terug kunnen focussen op de verdere planning.  Een paar stevige weken, met een paar uitstapjes richting Ardennen en de piste, zouden moeten volstaan om zaterdag er eens flink tegen aan te gaan.
Maar helaas zijn volume en vermogen niet voldoende als ingrediënten voor een geslaagd recept.  Het zijn zeker zonder twijfel de hoofdbestanddelen voor succes, maar het verleden heeft mij reeds geleerd dat er nog zoiets bestaat als ongecontroleerde bewegingen en een mix van zwaartekracht, stenen rotsen en te grote hoogteverschillen, die kunnen leiden tot blauwe plekken, schaafwonden en erger de lappenmand.  Ook optische alertheid kan van cruciaal belang zijn, pijlen en linten super sonisch voorbijzoeven kan ook leiden tot vele ergernis en tijdverlies of erger indien dit zou kunnen leiden tot tijdwinst dan leidt dit tot DSQ.
Het zal er dus op aan komen om ten alle tijde wakker te blijven tijdens mijn avontuur op en rond de burcht van Godfried.

Crêtes des Spa

Afgelopen weekend zou ik een gooi doen naar een derde zege te Spa.  Drie op een rij zou mooi zijn.  Vooraf wist ik dat ik rekening moest houden met Huub en Fabian.  Het zou mij dus niet op een dienblad gepresenteerd worden. 
Op training voelden de benen goed aan.  Poilus was reeds verwerkt, daar moet één of andere buikinfectie de boosdoener geweest zijn, voor winst moet alles van een leien dakje verlopen... 
De weken voordien had ik vooral de nadruk gelegd op kwaliteit om met scherp te kunnen schieten.  Qua inhoud maakte ik mij weinig zorgen.  Het zou er op aankomen om de snellere benen van een concurent te kunnen pareren.
De editie 2014 zou er een eentje worden overgoten met zon.  Voeding zou hier dus een grote rol spelen.  In de bidons zat de Overstims Hydrixir Longue Distance afwisseldende smaken citroen en munt, dit om de oververzadiging tegen te gaan.  Als gels zouden de Antioxidant en de energix gels mij moeten over de 55km helpen.  Voor de pikantere delen had ik ook een paar coup de fouet (instant energie) en voor de finale wat cafein gels.
De dagen voordien had ik mijn lijf al vol gegoten met het goddelijke Malto antioxidant.  En op de wedstrijd dag stond een gatosport op het ontbijt.  Aan de start nog een warm'up drank.  Dus ik zou er volledig klaar voor zijn.
Van bij de start vertrok Huub als een speer.  Ik liet onmiddellijk het gat vallen, met de wetenschap als hij dit zo kan uitzingen is hij zeker de onverdiende winaar, of de andere mogelijkheid was dat hij hier reeds vroeg een ganse batterij bommen aan het (ver)smijten was.  Natuurlijk heeft Huub zijn jeugdige leeftijd in het voordeel en hij liep steeds verder uit.  Na 30 km wedstrijd had hij een 6-tal minuten voorsprong verzameld.  Geen reden tot paniek, geen man overboord.  Want er stonden nog 25 kilometers op het menu.  Uit de vorige edities wist ik dat de laatste 15 kilometers zeer makkelijk lopen en daar zou ik mijn duivels ontbinden.  Daar was het plan om het vuur vanuit mijn gat te laten vlammen.  Ik wist dat je daar met frisse benen makelijk tegen de 15-16km/u kan lopen.
Helaas heeft dit laatste niet kunnen zijn, geen finale, geen vuur uit mijn gat, wel uit mijn oren toen ik vaststelde dat ik ergens mislopen was.  Ik had ergens een afslag gemist en zo een ravito gemist en zo ook een 3-tal kilometers te weinig gelopen.  Zodoende dat ik ongewild in eerste positie lag/stond/wachte/vloekte...  Ik moest wachten op Huub en zo besloten we van de finale een gezondheidswandeling te maken.  Zo hadden we de tijd om te lachen en te grappen.  Ondertussen had ik reeds vernomen dat ik niet in het classement zou komen, wat zonde was maar ook eerlijk.  Als je afwijkt van je route wordt je uit koers gesmeten, zo simpel is dat.
Aan de finish een raar scenario nummer 2 DSQ, nummer 3 DSQ en nummer 4 die opschuift naar een tweede plaats, kwestie van economisch met je krachten om te springen ;-)  Traillopen is dus meer dan hardlopen, goed uit je doppen kijken is even belangrijk...
Maar met een goed gemoed kon ik huiswaarst keren.  Met het idee dat ik weer kan meespelen voor winst is voor mij even belangrijk.  De benen voelden goed aan de tank was bijlange nog niet leeg.  En het allerbelangrijkste, uiteindelijk heb ik een zeer mooie dag beleefd te Spa.  Een uitdagend parcours en jagen op een jonge hengst.  Met dit in het achterhoofd kan ik mij nu terug focusen op La Bouilonante, waar ik hopelijk op het rechte pad blijf...

Trail des Poilus

Met de eerste zonnestralen en de eerste warmte trok ik richting région Pas de Calais, dit voor mijn début op de trail des Poilus.  Een 47 km lange trail met een hoop modder naar het schijnt.  Trail des Poilus moest ook de echte opener zijn van mijn trailseizoen.  Goed begonnen is half gewonnen, met deze boodschap in het achterhoofd trok ik richting Lens-Arras.
Op het eerste zicht volgens de horizonlijn zou dit een makkelijke opdracht worden.  Geen zware hoogteverschillen en nergens een wolkje te bespeuren.  Dit zou wel eens een zeer mooie dag kunnen worden.  "Zou" en "kunnen"  een wereld van verschil, het werd inderdaad een mooie zonnige dag, maar het "kunnen" bleef ondermaats.
Halfweg wedstrijd begonnen de problemen, door problemen met mijn vochtopname, liep de "jus" stelselmatig uit mijn lijf.  Met nog 25 kilometers te gaan zag het ernaar uit dat het toch niet mijn dagje zou worden.  Een maag die comleet het noorden kwijt was, darmen die denken dat ze een orgel zijn en flanellen benen waren mijn deel. 
Compleet uitgeteld en uitgedroogd kon ik toch de finish bereiken, of dit nu weer verstandig was in mijn opbouw, laat ik in het midden.  Experten van de wetenschap zullen wellicht zeggen dat dit niet zo verstandig was, maar diezelfden zullen wellicht ook de vraag stellen, bij het lopen van afstanden van 50 kilometers en meer.
Grote les van dit weekend was: Ik ben een bidon-loper en geen hydratatiepack loper.  Het lopen met bidons heeft mij een beter overzicht van hoeveel ik precies drink en niet onbelangrijk met bidons kan je wel eens van smaakje wisselen.
Nu nog zorgen voor snelle en fitte benen voor binnen 2 weken.

voorbeschouwing Trail des Poilus

Dit weekend staat er terug een trail op het programmma, namelijk Trail des Poilus.  Voor deze echte opener van mijn trailseizoen trek ik eventjes de taal-en landsgrens over.  De wedstrijd zal beslecht worden op Frans grondgebied, daar waar 100-jaar geleden, duizenden en duizenden soldaten stierven aan de frontlinie gedurende de eerste grote Wereldoorlog.
Mijn opdracht bestaat eruit om zo snel mogelijk en liefst rapper dan al de rest een parcours af te leggen van 47 kilometers en dit met hier en daar een bult en een strook modder als hindernis.  Van "den Duits", mortieren en granaten zal er dus geen sprake zijn.  Wel snelle Fransen en een selectief parcours zullen mijn battle bepalen.
Mijn benen voelen alvast OK aan.  Op training kan ik een lange tijd rondlopen zonder gehinderd te worden van uitputting- en uitdrogingsverschijnsels, hallucinaties behoren jammer genoeg ook niet tot mijn trainingsverschijnsels.  Krampen en andere ook niet, dus kan ik van mezelf zeggen dat de benen Ok zijn.
Maar wedstrijden loop je niet alleen, zeker niet de trails die telkens maar aan populariteit winnen.  Wedstrijden loop je tegen anderen, concurenten of vrienden van de buitensport.  Veelal zijn het ook diegenen die de uistlag bepalen van de wedstrijd.  Je kan met een paar stalen benen een top-20 plaats lopen en met een paar flanellen benen kan je een wedstrijd winnen.
Nu zondag vermoed ik  dat ik met mijn benen die ik voor mijn doen "OK" vindt, zal lopen tegen gasten waarvan ik vindt, dat hun benen meer dan "OK" zijn dan die van mij.  Het enige wat ik hieraan kan doen en zo lang mogelijk aanklampen en zo lang mogelijk het hun moeilijk maken om mij achter te laten en zo misschien mentaal een veer te breken.
Hoe dan ook de strijdlust is er terug en het kunnen en het willen zit weer op een behoorlijk niveau.

eerste bloemen van het seizoen

Vorig weekend werd er in het Meetjesland te Eeklo voor de eerste maal een cava-trail-loop georganiseerd in het provinciaal domein "het Leen".  Genoeg redenen dus voor mij om mij daar te melden.  Ik koos voor de langste afstand (45), aangezien 2 weken later een belangrijke afspraak op de agenda staat namelijk "Trail des Poilus" in het Noorden van Frankrijk.  Een leuke lange duurtraining dus, niet diep gaan was de boodschap.  Leuk en lang, dit zouden de basis ingrediënten worden van deze zaterdag voormiddag. 

-Lang-  Een dikke 3u20' kan je al eens plaatsen onder de noemer lang.  200 minuten door het bos joggen, van de ene bruine-glij-blubber partij naar de andere modder-slijk-strook.

-Leuk-  Ik kan moeilijk ontkennen, dat aan de kop van een wedstrijd lopen leuk is.   Iedereen vindt winnen leuk.  Maar belangrijker was dat ik plezier beleefde in het schuiven in de modder.  De modder die anders niet mijn bondgenoot is, vormde nu het hoofdbestanddeel van mijn experiment: "hoe verplaats ik mij zo snel mogelijk door de modder".  Modder en slijk genoeg om dit gedurende die 45 kilometers uitvoerig te testen.  Ik teste de Bart Swings move-schaatsen-, de korte hoge passen, het simpel krachtig baggeren en de grote krachtige zweef passen.  Die laatsten bleken het meest doeltreffend te zijn om het bruine slijk te verschalken.  Krachtig op de armen trekken, knieen iets hoger en een mooie pas creeëren.  Dat was dus het leuke aan het aangename koppelen.

Uiteindelijk kon ik dus als eerste over de meet gaan en een boeket bloemen meenemen voor vrouwlief.  En een eerste zege presenteren aan mijn officiële partner vanaf nu Overstims.  In het verleden kon ik reeds beroep doen op de nationale agent, maar die zorgde ervoor dat ik vanaf dit jaar officieel kan deel uitmaken van de Overstims familie.  Merci Didier

Sportdranken en sportgels slurpen

Bij het terug langer worden van de dagen, stijgen rechtevenredig mijn langere duurlopen.  Daar de langere trails om de hoek wachten, stijgt het trainingsvolume terug zienderogen.  Nu durven we weer uitzetten voor duurloopkes van 3 à 4 uur.
Vandaag heb ik terug meer dan 50 kilometers versleten, dit gaf mij de gelegenheid om terug weer wat meer met mijn sportvoeding bezig te zijn.  Sportvoeding is voor mij en waarschijnelijk voor iedere duursporter van levensbelang.  Het vormt trouwens de bron van energie tijdens de inspanning.
Tijdens mijn langere duurlopen profiteer ik ervan om mijn lichaam gewent te maken aan de sportdranken, gels en repen.  Eigenlijk draait alles om adaptatie, je lichaam laten omgaan met langere duurbelastingen en je lichaam gewent maken aan het innemen van sportvoeding tijdens die lange duur.  Dankzij www.overstims.com kan ik tijdens mijn trainingen hier uitvoerig mee experimenteren.
Ik kan gedurende die langere lopen rekenen op de Hydrixir long distance (sportdrank), daar waar ik anders bij kortere loopjes mij hydrateer met de Hydrixir Antioxydant.
De verschillende gels en repen (te veel om op te noemen) zijn belangrijke energiebronen, ook hier zorg ik ervoor dat mijn systeem die produkten reeds goed kent, zodat ik tijdens trails geen ongemaken ervaar.
Het komt er dus eigenlijk op aan dat je tijdens iedere lange duurtraining je lichaam voorziet van die produkten die je wenst te nemen tijdens je trails.  Op die manier zorg je ervoor dat je niet voor onaangename verassingen komt te staan.  Wat niet onbelangrijk is dat het nemen van die bepaalde sportvoeding ervoor zorgt dat je je trainingen beter en langer kan afwerken, bovendien zal je ook beter recuperen na de training indien je voldoende aandacht besteed aan je sportvoeding.